و مرحوم فيض (ره) گويد: يعنى كسى كه در دنيا است احوال او مختلف گردد، گاهى در گشايش و گاهى در تنگى خداى تعالى فرمايد إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ... پس آن كسى كه در تنگى است نبايد در فرج و گشايش شتاب كند بلكه صبر كند تا خدا براى او گشايش دهد، زيرا كه در تنگى انتظار فرج ميرود و در فرج بيم تنگى است.

و «مقربون» بصيغه فاعل از ماده «تقريب» است يعنى آنان كه فرج را نزديك دانند چنانچه خداى سبحان فرمود: «إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَ نَراهُ قَرِيباً» (يعنى اينان آن روز را دور مى‌بينند و ما آن را نزديك ميبينيم) و اينكه اهل نجات هستند بخاطر همان يقين آنها است بآمدن آن روز و گشادگى سينه آنها بنور يقين.

و در جمله‌

«و ثبّت الحصى على اوتادهم»

گويد: گويا كناية از پابرجا بودن كار ايشان و برقرارى آن است.

و مجلسى (ره) در اين جمله گويد: شايد مقصود بيان محكم بودن كار آنها (يعنى دولت باطل) و استوارى سلطنت آنها و آمادگى اسباب فرمانروائى ايشان است، و از اين رو تعرض بدانان نشايد، زيرا برقرار ماندن سنگريزه و استقرار آن روى ميخ امرى است نادر، يعنى كارهاى سخت براى آنها آسان گشته و از اين رو تلاش در برانداختن حكومت آنان سودى ندارد ...

٤٥١- ميسر گويد: امام باقر عليه السّلام بمن فرمود: اى ميسر ميان شما و قرقيسا (شهرى بوده در كنار شط فرات) چقدر راه است؟ عرضكردم: آنجا بما نزديك است و بر كنار شط فرات قرار دارد، فرمود: بدان كه بزودى در آنجا واقعه‌اى رخ دهد كه از روزى كه خداى تبارك و تعالى آسمانها و زمين را آفريده مانندش اتفاق نيفتاده، و تا آسمانها و زمين برپا است نظيرش نخواهد شد، آنجا خوان پذيرائى پرندگان گردد، درندگان زمين و پرندگان هوا از (كشته‌هاى) آن سير شوند، قيس (كه تيره‌اى از بنى اسد هستند) در آنجا بهلاكت رسند و دعوت‌كننده براى (نصرت ايشان) نباشد.

گويد: و چند تن ديگر اين حديث را روايت كرده‌اند و گفته‌اند بدنبال آن اين جمله را هم فرمود:

و منادى ندا كند بيائيد بر سر گوشتهاى گردنكشان».

٤٥٢- ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كند كه فرمود: هر پرچمى كه پيش از قيام حضرت‌