ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٩٢ - آداب سفر

و چون صدقه و وامى بكسى دادند تو هم بده و سخن آن كس را كه از تو سالمندتر است بشنو، و هر گاه فرمانى بتو دادند و چيزى از تو درخواست كردند، در پاسخشان بگو: آرى (و انجام آن را بعهده گير) و مگو:

نه، زيرا كلمه «نه» (دليل) درماندگى و پستى انسان است.

و هر گاه در راه خود سرگردان شديد و راه را گم كرديد فرود آئيد (و بيجهت خود را باين سو و آن سو نزنيد) و هر گاه در مقصد خود دچار شك و ترديد شديد بايستيد و با هم مشورت كنيد، و (در چنين موقعيتى) چون بيك نفر تنها برخورديد از او بتنهائى راه خود را نپرسيد و از او راهنمائى مجوئيد زيرا (راهنمائى) يكنفر بتنهائى در بيابان مشكوك ميباشد و شايد او ديده‌بان و جاسوس دزدان و راهزنان باشد، يا او همان شيطانى باشد كه شما را سرگردان ساخته و از دو نفر هم بترسيد مگر اينكه وضعى (از نظر راستى و درستى) در آنها مشاهده كنيد كه من اكنون آن را نمى‌بينم (و نمى‌توانم پيش‌بينى كنم) زيرا شخص خردمند وقتى چيزى را بچشم خود ببيند آثار حقيقت و درستى آن را درك ميكند، و حاضر (در كارى) مى‌بيند آنچه را غايب نمى‌بيند.

اى پسرم همين كه وقت نمازى رسيد آن را بكار ديگر تأخير مينداز و بجا آور و خود را از آن آسوده كن زيرا كه بدهى است، و نماز را بجماعت بخوان و گرچه در نوك پيكان (و جاى ناهموارى) باشد، و روى مركب خود خواب مكن كه اين كار پشت آن حيوان را بزودى زخم كند، و چنين كارى كار حكيمان نيست مگر آنكه در كجاوه باشى و بتوانى پاى خود را بكشى و مفاصل خود را رها كنى. و چون بنزديك منزلگاه رسيدى از مركب پياده شو و پيش از آنكه بفكر (خوراك و كارهاى) خود باشى نخست علف و خوراك آن حيوان را بده، و چون خواستى در جايى منزل كنى مواظب باش آنجائى از زمين را كه خوشرنگ‌تر و خاكش نرمتر و گياه و علفش بيشتر است انتخاب كن، و چون فرود آمدى‌