وادار كرد و بيشتر آنها پيروى كرده گفتند: «ما همچنان گوساله را پرستش ميكنيم تا موسى بسوى ما باز گردد ...» حضرت رضا عليه السّلام نيز واقفه و آنان كه در امامت آن حضرت توقف كردند مانند ابن قياما و ابن سراج و ديگران را بحال آن مردم تشبيه فرموده كه با اينكه حضرت موسى بن عمران عليه السّلام هنگام رفتن بكوه طور هارون را بجانشينى خود منصوب فرمود، ولى آنها گفتند: ما همان گوساله را مى‌پرستيم تا موسى بازگردد واقفه نيز چنين كردند كه با اينكه حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام هنگام مسافرت بعراق فرزندش حضرت رضا عليه السّلام را بجانشينى خويش منصوب فرمود با اين حال توقف كرده گفتند: ما بهمين حال ميمانيم تا حضرت موسى بن جعفر بسوى ما بازگردد چون عقيده داشتند كه آن حضرت نمرده است ...

و در پايان حديث در باره ابن سراج فرمايد: ولى او هنگام مرگش از اين عقيده برگشت ولى چه سود داشت ... تا بآخر

[آداب سفر]

٥٤٧- حماد از امام صادق عليه السّلام روايت كند كه فرمود لقمان به پسرش گفت هر گاه بهمراه مردمى سفر كردى چه در كار خود و چه در كار آنها با ايشان زياد مشورت كن، و در رويشان بسيار لبخند بزن، و در توشه و خرجى خود كريم و بخشنده باش، و هر گاه تو را خواندند دعوتشان را بپذير و چون از تو كمك خواستند كمكشان كن، و در سه چيز بر آنها غالب شو: بخاموش بودن بسيار (كم حرفى) و نماز خواندن زياد، و در سخاوت طبع بدان چه همراه دارى از مركب و مال و توشه، و هر گاه از تو در موضوع حق مسلّمى گواه خواستند براى آنها گواهى ده، و چون با تو مشورت كردند تا آنجا كه ميتوانى نظريه خوبى بآنها بده و تصميم در كارى مگير تا خوب دقت و انديشه كنى، و در هيچ مشورتى (بزودى) پاسخ مگوى تا در فكر آن برخيزى و بنشينى و بخوابى و غذا بخورى و نماز بخوانى و در اين ميان انديشه و فرزانگيت را بكار بيندازى، زيرا هر كس خيرخواهى بيغرضانه نسبت بكسى كه با او مشورت كرده نكند خداى تبارك و تعالى انديشه و رأى او را بگيرد، و امانت (خود) را از او بستاند، و چون ديدى همراهانت حركت كرده و راه ميروند تو هم با آنها برو، و هر گاه ديدى بكارى دست زدند تو هم با ايشان كار كن،