ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٣٣ - تفسير يك آيه

[تفسير يك آيه‌]

٤٧١- زرارة گويد: ابو الخطاب- در آن زمانى كه بهترين حالات را از نظر مذهب و عقيده داشت- گفت: از امام صادق عليه السّلام پرسيدم (از تفسير اين آيه): «و چون خدا بتنهائى ياد شود دلهاى كسانى كه عقيده و ايمان بآخرت ندارند رميده گردد» (سوره زمر آيه ٤٥) فرمود: يعنى چون خدا بتنهائى ياد شود در مورد فرمان بردارى كسانى از آل محمد كه خداوند دستور فرمانبردارى آنان را داده است رميده شود دلهاى آنان كه ايمان بآخرت ندارند، و چون ياد شود كسانى كه خدا دستور فرمان بردارى آنان را نداده در آن وقت آنها شادمان گردند.

شرح- ابو الخطاب- چنانچه در ذيل حديث ٢٨٦ گذشت- در ابتداى كار از اصحاب حضرت صادق عليه السّلام بود و تدريجا در باره آن حضرت غلو كرده قائل به الوهيت آن حضرت گرديد، و روايات زيادى در ذم و لعن او صادر شد، و زرارة حديث فوق را در آن زمانى كه هنوز قائل بالوهيت امام صادق عليه السّلام نشده بود و عقيده‌اش مانند ساير اصحاب و شيعيان بود از او روايت كند و از اين جهت گويد:- در آن زمانى كه بهترين حالات را از نظر عقيده داشت- يعنى پيش از اينكه غلو كند و ملعون واقع شود.

٤٧٢- كثير بن كلثمة از يكى از دو امام بزرگوار حضرت باقر يا حضرت صادق عليهما السّلام روايت كرده كه در گفتار خداى عز و جل: «و آدم از پروردگار خويش سخنانى فرا گرفت» (سوره بقره آيه ٣٧) فرمود: (آن سخنان اين بود كه) گفت:

معبودى نيست جز تو منزهى تو خدايا و من بستايشت اندرم و بخويشتن ستم كردم پس مرا بيامرز و تو بهترين آمرزندگانى. معبودى نيست جز تو منزهى تو خدايا و من بستايشت اندرم و بخويشتن بد كردم و بخود ستم كردم پس مرا بيامرز و توئى مهربانترين مهربانان، معبودى نيست جز تو منزهى تو خدايا و بستايشت اندرم، بخويشتن بد كردم و بخود ستم كردم پس توبه‌ام را بپذير كه توئى توبه پذير مهربان.