پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٠ - امام صادق عليه السلام و هشام بن عبد الملك

امام صادق عليه السّلام در اين‌جا خطبه‌اى خوانده‌اند كه در آن آمده است:

پدر شما آزاد شده ما بود كه از ترس شمشيرهاى ما مسلمان شده بود، وى هيچگاه به سوى خدا و رسول او هجرت نكرده و خداوند ولايت او را با اين آيه از ما بريد:

وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا ما لَكُمْ مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ[١]

سپس فرمود:

اين غلام ما بود كه مرد و ما ميراث او را گرفتيم و چون ما اولاد رسول خدا و ذرارى فاطمه زهرا عليها السّلام هستيم و آن حضرت ميراث پيامبر را گرفت‌[٢].

پس از مرگ هشام بن عبد الملك در سال ١٢٥ ه وليد بن يزيد عهده‌دار امر خلافت شد. وليد به لقب فاسق مشهور بود، چرا كه در ميان بنى اميه از نظر دائم الخمر بودن، شنيدن موسيقى، هرزه‌درايى، پرده‌درى و بى‌توجهى به كارهاى مردم كسى به پاى او نمى‌رسيد؛ در حالات او وارد شده در حالت مستى با كنيز خود درآميخت و چون مؤذن بانگ اذان برداشت، قسم ياد كرد كه بايد اين كنيز براى مردم نماز جماعت بخواند. آن كنيز لباس‌هاى وليد را پوشيد و به مسجد رفت و در حال جنابت و مستى براى مردم نماز جماعت خواند.

وليد حوضى از شراب براى خود درست كرده بود كه در هنگام عيش و عشرت خود را به درون آن مى‌انداخت و آنقدر از آن مى‌نوشيد كه كم شدن شراب حوض در كناره‌هايش آشكار مى‌شد[٣].

از ديگر جلوه‌هاى فسق او اينكه با كنيزان پدرش كه «ام ولد» بودند [يعنى پدرش از آن‌ها صاحب فرزند شده، و آن‌ها نامادرى او به‌شمار مى‌آمدند]

[١] . انفال/ ٧٢.

[٢] . مناقب ابن شهر آشوب ١/ ٢٢٤، و بحار الأنوار ٤٧/ ١٧٦ ح ٢٢.

[٣] . حيات الحيوان ١/ ٢١٦.