فقه نظام اقتصادى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٩٧ - ١ سود و زيان

كافران را اموال و اولادشان سودى نخواهد بخشيد و آنان را از خشم خدا پاس نخواهد داشت آنان ياران آتش‌اند و در آن جاودان خواهند ماند مثل آنچه در اين زندگى دنيا هزينه مى‌كنند مثل تندباد سوزانى است كه بر كِشت قومى كه برخود ستم كرده‌اند فرود آيد و آن را نابود سازد به اينان خدا ستم نكرده است بلكه خود بر خويشتن ستم مى‌كنند.

در اين دو آيه خداى متعال افزايش مال و ثروت و نيز فعاليت اقتصادى كافران را به باد مسمومى تشبيه كرده است كه كشتزارى را نابود و ميوه‌هاى آن را تباه مى‌كند. كافران گمان مى‌كنند با هزينه كردن ثروت و مالى كه در اختياردارند در مسير اهداف دنيوى شومشان سود مى‌كنند، درحالى‌كه سرمايه را از كف داده، و به بار و برى دست نخواهند يافت.

وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لِلَّهِ مِيراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ[١].

آنان كه در آنچه خداوند از فضل خويش به آنان بخشيده است بخل مى‌ورزند گمان نبرند كه اين بخل ورزى به سود آنان است، بلكه به زيان آنان است، در روز قيامت آنچه را در آن بخل ورزيدند به گردن آنان آويخته خواهد شد و ملك آسمان‌ها و زمين از آن خداست و خداوند بر آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است.

در اين آيه ثروتى را كه مادّى پنداران و دنيا گرايان آن را مايه آسايش و نفع و سود و خير خود مى‌دانند و به همين سبب از انفاق آن در راه خدا و كمك به مستمندان دريغ مى‌ورزند، مايه بدبختى و گرفتارى وتباهى آنان دانسته شده است؛ زيرا ثروت اندوخته آنان‌

[١] . همان: ١٨٠.