فقه نظام اقتصادى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٨٠ - ٧ روايات باب لقطه

٧- ٥. عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يحْيى عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ السَّكُونِى عَنْ أَبِى عَبْدِ اللهِ (ع):

«أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ (ع) قَضَى فِى رَجُلٍ تَرَكَ دَابَّتَهُ مِنْ جَهْدٍ، فَقَالَ: إِنْ تَرَكَهَا فِى كَلَإٍ وَ مَاءٍ وَ أَمْنٍ فَهِى لَهُ يأْخُذُهَا حَيثُ أَصَابَهَا، وَ إِنْ تَرَكَهَا فِى خَوْفٍ وَ عَلَى غَيرِ مَاءٍ وَ لَا كَلَإٍ فَهِى لِمَنْ أَصَابَهَا»[١].

امام صادق (ع) فرمود: اميرالمومنين (ع) درباره كسى كه چهارپاى خود را در نتيجه از پاافتادگى رها كرده بود چنين حكم فرمود: اگر اين چهارپا را در محلى كه از آب و علف و امنيت برخوردار بوده رها كرده چهارپا از آن اوست، هرگاه بدان دست يافت آن را تصاحب مى‌كند. و اگر در محل ناامنى كه آب و علف ندارد آن را رها كرد از آنِ كسى خواهد بود كه بدان دست يابد.

سند روايت ضعيف است، و علت ضعف آن عدم ثبوت وثاقت عبدالله بن محمد است كه مشترك است، لكن به قرائنى- از جمله راوى و مروى عنه- در عبدالله بن محمد بن عيسى متعين است، نام عبدالله بن محمدبن عيسى، بنان است و گاه از او به «بنان بن محمد» ياد مى‌شود. توثيقى درباره او به دست ما نرسيده است جز آنكه از رواة كامل الزيارات است، و توثيق عام كامل الزيارات به نظرما اطلاقى ندارد كه بيش از راوى مباشر ابن قولويه را شامل شود.

لكن دلالت روايت تام است، و مشابه روايت قبلى است، و مؤيد و مَقوّى مضمون آن است.

[١] . همان، ص ٤٥٨ و ٤٥٩، حديث ٤.