فقه نظام اقتصادى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٠١ - ٢ فعاليت اقتصادى

كيست آنكه خدا را قرض نيكو دهد تا خداوند برايش چند برابر بسيار كند و خداست كه بسته مى‌دارد و مى‌گشايد و به سوى او بازخواهيد گشت.

مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ‌[١]؛

كيست آنكه خدا را قرض نيكو دهد تا خداى آن را براى او چند برابر كند و پاداشى نيكو براى او خواهد بود.

إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ‌[٢].

صدقه دهندگان مرد و زن را كه به خداوند قرض نيكو مى‌دهند چند برابر خواهيم داد و براى آنان پاداشى كريمانه خواهد بود.

همانگونه كه در اين آيات ملاحظه مى‌شود، انفاق در راه خدا به عنوان قرض حسن و وام نيكو به خداى متعال معرفى شده است كه سود سرشارى براى وام دهنده درپى دارد. در اين سود سرشار نه تنها سود چند برابر عايد وام دهنده خواهد شد، بلكه افزون بر آن، اجر كريم كه بهشت و لذت‌هاى جاودان آن است نصيب وى خواهد شد.

ج) مفهوم سود يا ربا: در جهان‌بينى اقتصادى اسلامى سود پول يا ربا نيز مفهوم جديدى پيدا مى‌كند؛ در اين مفهوم جديد آنچه در نظام سرمايه‌دارى به عنوان سود پول يا ربا معرفى مى‌شود سود نيست بلكه زيان است؛ زيرا اگر نفع محدودى در اين دنيا درپى دارد، به زيان نابود كننده و مهلكى منجر مى‌شود كه آن نفع محدود را تباه و شقاوت و بدبختى دائم را دامنگير سرمايه‌دار مى‌كند.

[١] . سوره حديد: ١١.

[٢] . همان: ١٨.