رفتار اخلاقى انسان با خود - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٤٩ - ز - شناختنما

شيطان، اعمال كسانى را كه بعد از آشكار شدن راه هدايت، مرتد شدند و بازگشتند، در نظرشان بياراست و آرزويشان دراز كرد.

ترساندن از پيروى دستورهاى خدا، از القائات شيطانى ديگر است كه قرآن كريم به آن تصريح مى‌كند:

الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ.[١]

شيطان، شما را از بينوايى مى‌ترساند و به كارهاى زشت وا مى‌دارد، درحاليكه خدا شما را به آمرزش خويش و افزونى، وعده مى‌دهد. خدا گشايش‌دهنده و داناست.

در متون روايى نيز احاديث متعددى درباره نقش وسوسه‌هاى شيطان در شكل‌گيرى باورهاى غلط، و در نتيجه، انحراف صاحب آن باور شيطانى آمده است. امام على (ع) در يكى از خطبه‌هاى خود، ضمن مذمت پيروان شيطان، درباره مرابطه شيطان و پيروانش اين‌گونه مى‌فرمايد:

اتخذوا الشيطان لأمرهم ملاكا، و اتخذهم له أشراكا، فباض و فرخ فى صدورهم، و دب و درج فى حجورهم، فنظر بأعينهم، و نطق بألسنتهم،

[١]. بقره: ٢٦٨.