در آن موجود است و نيز نام يك يك حاكمان آنها پس از او، و خداوند- تبارك و تعالى- مردى از عرب را از فرزندان اسماعيل بن ابراهيم، خليل و دوست خدا، از سرزمينى به نام تهامه و شهرى به نام مكّه بر مى‌انگيزد، كه نام [اصلى‌] او احمد است؛ ولى به دوازده نام خوانده مى‌شود، و مكان و زمان بعثت و تولّدش را ذكر كرده است و نيز كسانى را كه با او مى‌جنگند و كسانى كه يارى‌اش مى‌دهند و كسانى كه با او دشمنى و يا با او زندگى مى‌كنند و آنچه امّتش پس از او مى‌بيند، تا آن كه عيسى بن مريم از آسمان فرود آيد.

و در آن كتاب، نام و تبار و ويژگى‌هاى سيزده مرد[١] از فرزندان اسماعيل بن ابراهيم، خليل و دوست خدا، از بهترين خلق خدا و محبوب‌ترين آفريدگان نزد او آمده است و خداوند، دوستدار كسى است كه آنان را دوست بدارد و دشمن كسى است كه با آنان دشمنى كند. هر كس از آنان پيروى كند، به راه مى‌آيد و هر كس از آنان سرپيچى نمايد، گم‌راه مى‌شود. پيروى از آنان، پيروى از خداست و سرپيچى از آنان، سرپيچى از خداست. در آن كتاب، نام‌ها، نَسَب‌ها، ويژگى‌ها و نيز عمر آنان، به ترتيب آمده است و اين كه چه تعداد از آنها دينش را پوشيده و از قومش پنهان مى‌دارد و كدام يك از آنها ظهور مى‌كند و مردم به فرمانش در مى‌آيند، تا آن كه عيسى بن مريم بر آخرينِ آنها فرود مى‌آيد و پشت سر او نماز مى‌خواند و مى‌گويد:

شما امامانى هستيد كه هيچ كس حق ندارد بر شما مقدّم شود. و آن امام جلو مى‌رود و با مردم نماز جماعت مى‌خواند و عيسى پشت سر او در صف مى‌ايستد.

اوّلين، بهترين و برترين فرد آنان- كه مانند پاداش آنان و كسانى كه از آنها پيروى نموده و به وسيله ايشان راه يافته‌اند، پاداش دارد-، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است كه او را به نام: محمّد، عبد اللَّه، يس، فتّاح (گشاينده)، خاتم (مُهر پايان)، حاشر (گردآورنده)، عاقب (جانشين)، ماحى (محو كننده)، قائد (زمامدار)، نبىّ اللَّه، صفىّ اللَّه (برگزيده‌

[١]. مقصود، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و دوازده امام اهل بيت عليهم السلام است.