دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٣ - ٥/ ٢ استيفاى اموال عمومى

٥/ ٢: استيفاى اموال عمومى‌

١٨٧٢. الكافى‌- با سندش به نقل از ابو خالد كابلى-: امام باقر عليه السلام فرمود: «در كتاب على عليه السلام آمده است: «زمين، از آنِ خداست. آن را به هر كس از بندگانش كه بخواهد، ارث مى‌دهد و فرجام [بهشت‌] براى پرهيزگاران است». من و خاندانم، كسانى هستيم كه خداوند، زمين را ميراث ما كرده است و آن پرهيزگاران، ما هستيم و تمام زمين، متعلّق به ماست.[١]

بنا بر اين، هر يك از مسلمانان كه زمينى را احيا مى‌كند، بايد آبادش گرداند و خراج آن را به امام از خاندان من بپردازد و هر چه از [حاصلِ‌] آن زمين بخورد، حقّ اوست. چنانچه او زمين را رها كند يا آبادش نكند و سپس يكى ديگر از مسلمانان آن را بگيرد و آباد و احيايش كند، او به آن زمين از كسى كه رهايش كرده، اولويت دارد و خراجش را به امام از خاندان من مى‌پردازد و آنچه از [حاصل و درآمد] آن بخورد، حقّ اوست تا آن گاه كه قيام كننده به شمشير از خاندان من ظهور كند و آن زمين‌ها را در اختيار بگيرد و از تصرّف در آنها منع نمايد و تصرّف كنندگان را از آنها بيرون كند، همان گونه كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله زمين‌ها را در اختيار گرفت و از تصرّف در آنها منع كرد، مگر زمين‌هايى كه در دست شيعيان ماست كه به صورت مقاطعه در اختيارشان مى‌گذارد و زمين در دستشان باقى مى‌ماند».[٢]

١٨٧٣. تهذيب الأحكام‌- با سندش به نقل از عمر بن يزيد-: شنيدم كه مردى از اهالى كوهستان [شمال عراق‌] از امام صادق عليه السلام در باره مردى مى‌پرسد كه زمين بايرى را

[١]. ظاهراً از اين جا به بعد، كلام خود امام باقر عليه السلام است.

[٢]. الكافى: ج ١ ص ٤٠٧ ح ١ وج ٥ ص ٢٧٩ ح ٥، الاستبصار: ج ٣ ص ١٠٨ ح ٣٨٣( همه اين منابع با سند صحيح)، تفسير العيّاشى: ج ٢ ص ٢٥ ح ٦٦، تأويل الآيات الظاهرة: ج ١ ص ١٧٧ ح ١٥، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٩٠ ح ٢١١.