دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٢ - ٦ بررسى ادله بقاى اديان تا قيامت

احاديث، تصريح شده كه ميان اهل بيت عليه السلام و قريش، چيزى جز شمشير باقى نمانده است.[١]

٦. بررسى ادلّه بقاى اديان تا قيامت‌

امّا ادلّه خاصّ قرآنى طرفداران كثرت اديان، داراى الفاظى صريح در بقاى ظاهرى اديان ديگر است؛ چه آن آيات كه بقاى دشمنى ميان يهوديان يا مسيحيان را بيان مى‌كنند، چه آياتى كه ناظر به عذاب يهوديان است و چه آيات ناظر به برترى پيروان عيسى عليه السلام بر كافران و در تمام اينها قيد «إلى يوم القيامة» آمده است؛ يعنى موارد ياد شده تا قيامت، جريان خواهد داشت.

ظاهر اين آيات، حاكى از كثرت اديان تا روز قيامت است. ليكن نمى‌توان گفت به دليل استمرار برترى در اين آيه تا روز قيامت (إلى يوم القيامة) بايد همواره منكرانى باشند تا برترى پيروان، معنا پيدا كند؛ زيرا اثبات حكمى براى چيزى، مُثبِت وجود موضوع و مصداق آن در عالم واقع نيست. احكام بيان شده در متون دينى براى موضوعات، به صورت مشروط هستند؛ يعنى مشروط به وجود مصداق، آن حكم جريان پيدا مى‌كند. مثلًا هنگامى كه مى‌گوييم‌ «إِنِّى سِلمٌ لِمَن سَالَمَكُم وَ حَربٌ لِمَن حَارَبَكُم إِلَى يَومِ القِيَامَة»،[٢] مقصودمان اين نيست كه بالفعل كسانى باشند كه من تا قيامت در حال دوستى يا دشمنى با آنها باشم؛ بلكه مقصود اين است كه خودِ دوستى و دشمنى ادامه دارد، نه اين كه طرف‌هاى دوستى و دشمنى وجود داشته باشد. مثلًا در عين حال كه اينك يزيد و شمر و ابن زياد در دنيا نيستند، من آنها را دشمن مى‌دارم و از آنها بيزارى مى‌جويم. در اين جا نيزگفته مى‌شود كه ميان آنها تا قيامت دشمنى است. اين به معناى وجود بالفعل طرفين نيست؛ يعنى اگر يافت‌

[١]. مانند روايت ابو بصير از امام صادق عليه السلام:« إذا قام القائم لم يكن بينه و بين العرب و قريش إلّاالسيف و ما يأخذ منها إلّاالسيف، و لا يعطيها إلّاالسيف، و ما تستعجلون بخروج القائم»( الغيبة، نعمانى: ص ٢٣٤).

[٢]. زيارت عاشوراى امام حسين عليه السلام( كامل الزيارات: ص ١٧٦).