دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٣ - ب - احاديث امام على عليه السلام

در خُلق و خِلقت، شبيه اوست و به هنگام غفلت مردم و ميراندن حق و آشكار كردن ستم، خروج مى‌كند. به خدا سوگند، اگر قيام نكند، گردنش زده مى‌شود، و اهل آسمان‌ها و ساكنان آنها از قيامش خوش‌حال مى‌شوند. زمين را پر از عدل مى‌كند، همان گونه كه از ظلم و جور پر شده است».[١]

١٧٥٠. الاحتجاج: امام على عليه السلام [در پاسخ به معناى «امر» در اولوا الأمر] فرمود: «همان چيزى است كه فرشتگان، آن را در شبى كه هر امر محكمى، از هم باز [و به مجريان ابلاغ‌] مى‌شود، فرود مى‌آورند: آفرينشى و يا روزى و اجَل و عمل و زندگى و مرگى و نيز آگاهى از غيب آسمان‌ها و زمين و معجزه‌هايى كه جز براى خداوند، برگزيدگانش و سفيران ميان او و خلقش، روا نيست، و آنان، سيماى خدا هستند. [خداوند] فرمود:

«هر كجا رو كنيد، آن جا سيماى خداوند است». آنان باقى گذارده خداوندند؛ يعنى مهدى، كه هنگام پايان يافتن اين مهلت [خدا به ستمكاران‌] مى‌آيد و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند، همان گونه كه از ظلم و ستم پر شده است».[٢]

١٧٥١. الأمالى‌، شجرى- با سندش از مسبّب بن خيثمه-: امام على عليه السلام فرمود: «... به خدا سوگند، اينان با اجتماعشان بر باطل خويش و شما با وا نهادن حقّتان، بر شما چيره مى‌شوند تا آن كه شما را به بندگى درآورند، همان گونه كه مرد، بنده‌اى را به بردگى مى‌گيرد و هنگامى كه حاضر شود، كار را تمام مى‌كند و چون غايب شود، دشنامش مى‌دهد تا دو گريان به پا خيزند: گريان براى دينش و گريان براى دنيايش، و سوگند به خدا، اگر هر يك از شما را زير سنگى بگذارند، در بدترين روزشان، شما را گرد مى‌آورند. سوگند به آن كه دانه را آفريد و انسان را پديد آورد، اگر جز يك روز از

[١]. الغيبة، طوسى: ص ١٨٩ ح ١٥٢، الغيبة، نعمانى: ص ٢٢٢ ح ٢، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٩ ح ١٩.

[٢]. الاحتجاج: ج ١ ص ٥٩٤، بحار الأنوار: ج ٢٤ ص ٢١١.