١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ٨٢ - بررسی مصداق «دابة الارض» در روایات فریقین

روایات معاضد نیز همگی ضعیف و مهمل‌اند؛ نام راوی اول و پنجم در حدیث نخست، در کتب رجالی نیامده است. به علاوه، سند دچار تصحیف گردیده است؛ یعنی نام حسن بن احمد در سندی دیگر حسین بن احمد آمده است و نام فضل بن زید نیز فضل بن زبیر ذکر گردیده است.[١]

حدیث دوم نیز مهمل است؛ زیرا نام حسن سلمی در کتب رجالی ذکر نگردیده و روایات متعارض نیز چون فاقد سند هستند، در درجۀ یکسانی قرار دارند و حجیتی برای استناد ندارند.

روایات اهل سنت نیز، به شهادت برخی از مفسران اهل سنت، همگی ضعیف بوده و قابلیت
بررسی ندارند.[٢]

ارزیابی محتوایی روایات

صرف‌نظر از نقد سندی، این روایات به دلایلی، از نظر محتوایی نیز قابل پذیرش نیستند؛ از جمله:

١. وجود روایات متعارض

این روایات با روایات متعارضی که این نسبت را از آن حضرت سلب می‌کنند، تنافی دارند. این روایات دو گروه را تشکیل می‌دهند: یک دسته روایاتی که دابه را حیوانی معرفی می‌نمایند و دسته‌ای دیگر که در آنها امام٧ دیگران را از این گونه تطبیق‌ها منع فرموده‌اند:

دستۀ اول. روایاتی که دابه را حیوانی می‌دانند:

١. علامه مجلسی این دو روایت را بدون سند، چنین آورده است:

حُذَیفَةَ، عَنِ النَّبِی٦ قَالَ: دَابَّةُ الْأَرْضِ طُولُهَا سِتُّونَ ذِرَاعاً، لَا یدْرِكُهَا طَالِبٌ، وَ لَا یفُوتُهَا هَارِبٌ، فَتَسِمُ الْمُؤْمِنَ بَینَ عَینَیهِ وَ تَكْتُبُ بَینَ عَینَیهِ «مُؤْمِنٌ»، وَ تَسِمُ الْكَافِرَ بَینَ عَینَیهِ وَ تَكْتُبُ بَینَ عَینَیهِ «كَافِرٌ»، وَ مَعَهَا عَصَا مُوسَى وَ خَاتَمُ سُلَیمَانَ، فَتَجْلُو وَجْهَ الْمُؤْمِنِ بِالْعَصَا وَ تَخْطِمُ أَنْفَ الْكَافِرِ بِالْخَاتَمِ حَتَّى یقَالَ یا مُؤْمِنُ وَ یا كَافِرُ.[٣]

از پیامبر روایت شده است که طول دابة الارض شصت ذراع است و او به قدرى نیرومند است كه هیچ‌كس، نه به او مى‌رسد و نه از دست او می‌تواند بگریزد، بر پیشانى مؤمن علامت مى‌گذارد و مى‌نویسد: مؤمن و در پیشانى كافر نشان می‌گذارد و مى‌نویسد: كافر! با او عصاى موسى و انگشتر سلیمان است.

٢. روى ابن عباس أنها دابة من دواب الأرض، لها زغب و ریش، و لها أربع قوائم.[٤]


[١]. همان، ص١٦.

[٢]. رجال الکشی، ص٥٥٦.

[٣]. رجال النجاشی، ص٢٩٠.

[٤]. الذریعة، ج٤، ص٣٠٤.