یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٢ - خطابه و منبر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٣، ص: ٣٥٢

المؤمن فی لقاء اللَّه محقاً.

پس اولًا به دلیل اینکه این مجلس به نام امام حسین تشکیل میگردد، باید فلسفه این کار و فلسفه قیام امام حسین علیه السلام روشن گردد و مکتب حسینی شناسانده شود و روح یالیتنی کنت معکم فافوز معکم زنده شود.

دیگر اینکه به تبع این کار، بزرگان و گذشتگان ما از همین فرصت استفاده کردهاند و مجالس عزای حسینی را مجلس موعظه و امر به معروف و نهی از منکر، مجلس تعلیم و تبلیغ دین قرار دادهاند.

معالم دین را در این مجالس به مردم میگویند. از اصول و فروع دین چیزی نیست که در این مجالس طرح نشود؛ به صورتی درآمده که منبر، کرسی حسینی شده و این کرسی مورد علاقه مردم است و محبت حسینی و جاذبه حسینی آنها را میکشاند به این مجالس، یک پرچم مشکی هرکجا زده شود چند نفر هم که شده در آنجا جمع میشوند. یک همچو مجلسی را مثل همین مجلس امشب که مردمی با علاقه قدم رنجه کنند و در حدود دو ساعت بدون طمع مادی از راه دور بیایند و بنشینند، کجا و به چه وسیله میتوان پیدا کرد؟ مگر آسان است که وضعی در مردمی پیدا شود که همه سال از چند روز مانده به محرم خود به خود جنبشی در مردم پیدا شود، عدهای از جیب خودشان خرج کنند، از گلوی زن و فرزندشان ببُرند و خرج عزاداری کنند. در موقعی که وقتی میخواهند پولی جمع کنند شب نشینی تشکیل میدهند، رقاصه و آوازه خوان میآورند و بلیط میفروشند، [اینکه] مردمی [برای عزاداری امام حسین] روی خلوص نیت پول بدهند، خیلی این احساسات قیمت دارد. ولی باید کوشید و حسن استفاده کرد. حالا که این منابر مرکز خطابه شده پس چه بهتر که همان منظورهایی که در خطابه جمعه هست در منابر اجرا کنیم، یعنی هم مردم را موعظه کنیم و هم مصالح دنیا و آخرتشان را بگوییم و هم آنها را در جریان روز بگذاریم.