و برای اینکه تکلیف رهبری را روشن کرده باشم، گفتم: امروز هم ما به خواجه نصیرالدینها، بوعلی سیناها، ملا صدراها، شیخ انصاریها، شیخ بهاییها، محقق حلّیها و علامه حلّیها احتیاج داریم اما خواجه نصیرالدین قرن چهاردهم نه خواجه نصیرالدین قرن هفتم، بوعلی قرن چهاردهم نه بوعلی قرن چهارم، شیخ انصاری قرن چهاردهم نه شیخ انصاری قرن سیزدهم، یعنی همان خواجه نصیر و همان بوعلی و همان شیخ انصاری با همه آن مزایای فرهنگی به علاوه اینکه باید به این قرن تعلق داشته باشد و درد این قرن و نیاز این قرن را احساس نماید.

و باز اضافه کردم که: من جریانی را اکنون لمس میکنم که برق امید را در قلبم بیش از پیش روشن میکند و آن اینکه میبینم عدهای از جوانان با ایمان ماکه دوره دانشگاهی را طی کرده و یا مشغول طی کردناند و عنقریب گواهینامه دانشگاهی میگیرند، با من مشورت میکنند که به اصطلاح طلبه شوند و علوم اسلامی را بیاموزند. برخی چنان بیتاباند که میخواهند تحصیلات دانشگاهی را متوقف کنند و به جای آنها به تحصیل علوم اسلامیه بپردازند. من البته آنها را از اینکه تحصیلات دانشگاهی را متوقف کنند منع کرده و میکنم و گفتهام بعد از پایان تحصیلات دانشگاهی به آن تحصیلات بپردازید و غالباً توصیه کردهام که پس از پایان تحصیل دانشگاهی قسمتی از وقت خود را صرف همان رشته بکنند که در آن رشته فارغ التحصیل شدهاند و قسمت دیگر را صرف فراگیری علوم اسلامی، زیرا دوست ندارم از نظر زندگی نیازمند به بودجه عمومی حوزه باشند.

گفتم نتیجه این شده که امروز عدهای لیسانسیه به تحصیلات علوم اسلامی رو آوردهاند. در حقیقت اینها حلقه رابط علوم اسلامی و علوم عصری هستند و این پیوند مبارکی است، سبب بارور شدن بیشتر فرهنگ پرمایه اسلامی میگردد.

این بود آنچه در آن جلسه گفتم، و نتیجهای که گرفتم این بود:

این فرهنگ غنی و عظیم اسلامی است که میتواند و باید پشتوانه نهضت واقع شود، و هم علمای اسلامی متخصص در این فرهنگ عظیم و آگاه به زمان هستند که میتوانند و هم باید نهضت را رهبری نمایند.

چند روز پیش یکی از دوستان کتابی به من ارائه داد که مجموعهای از مقالات