مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٩١ - مسئله بودجه

دارند و نه ایمان، به منظور استفاده از مزایای این لباس به این صورت درمیآیند و موجب آبرو ریزی میگردند.

در حوزههای علوم دینی، ادبیات عرب خوانده میشود اما با متد غلطی. نتیجتاً طلاب علوم دینی پس از سالها تحصیل ادبیات عرب با آنکه قواعد زبان عرب را یاد میگیرند خود زبان عرب را یاد نمیگیرند، نه میتوانند با آن تکلم کنند و نه میتوانند از عربی فصیح استفاده کنند یا به عربی فصیح بنویسند.

افراط در مباحثه و شیوع علم اصول در عین این که یک نوع قدرت و هوشیاری در اندیشه طلاب ایجاد میکند، یک نقص دارد و آن این است که طرز تفکر طلاب را از واقعبینی در مسائل اجتماعی دور میکند و به واسطه این که حتی منطق تعقلی ارسطویی نیز به قدر کافی تحصیل و تدریس نمیشود، روش فکری طلاب بیشتر جنبه جدلی و بحثی دارد، و این بزرگترین عاملی است که سبب میشود طلاب در مسائل اجتماعی واقعبینی نداشته باشند.

مهمترین نقصی که در دستگاه رهبری دینی ما فعلًا به وجود آمده مربوط به بودجه و معاش و نظام مالی و طرز ارتزاق روحانیین است.

مسئله بودجه

در اینکه معاش روحانیین بهتر است از چه راه تأمین شود چند نحو میتوان نظر داد:

الف. عقیده بعضی این است که روحانیت بودجه مخصوص نمیخواهد، افراد روحانی باید مانند سایر طبقات مردم کار و شغل و منبع درآمدی از برای خود داشته باشند، از دسترنج شخصی خود زندگی کنند، قسمتی از وقت خود را صرف تهیه امر معاش و قسمت دیگر را صرف شئون روحانی از تحصیل و تحقیق و تألیف و تدریس و افتاء و ارشاد و تبلیغ بنمایند.

این عده معتقدند که روحانیت و شئون روحانیت در اسلام یک شغل و حرفه مخصوص نیست که بشود برای او بودجه مخصوصی در نظر گرفت. هرکس که قادر است ضمن تأمین امر معاش خود عهدهدار شئون روحانی بشود، حق دارد وارد بشود و اگر کسی میخواهد این شئون را به عهده بگیرد و آنگاه کلّ بر اجتماع گردد بهتر این است که از اول وارد چنین مجاهدهای نشود.

استدلال این عده این است که در صدر اسلام یعنی زمان رسول اکرم صلی الله علیه و آله و