مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٦٤ - شفاعت شهید

به اجتماع این است که فن خودش، صنعت خودش، و خودش را از راه صنعتش در اجتماع خودش جاوید میکند. یکی هنرمند است، مثلًا شاعر است، خودش را از طریق فن و هنرش جاوید میکند.

یک نفر معلم اخلاق است، اندرزگوست، خودش را از راه اندرزهای حکمتآمیزش که سینه به سینه منتقل میشود، در جامعه جاوید میکند.

یکی هم شهید است، از راه خون خودش، خودش را در اجتماع جاوید میکند، یعنی خون جاوید در اجتماع به وجود میآورد.

به عبارت دیگر، یکی به فکر خود ارزش و ابدیت و جاودانگی میبخشد و آن عالم یا فیلسوف است، یکی دیگر به فن و هنر یا صنعت خود ارزش و ابدیت و جاودانگی میبخشد و آن فنّان و صنعتگر یا هنرمند است، و دیگری به حکمتهای عملی و راهنماییهای خود؛ اما شهید به خون خود، و در حقیقت به تمام وجود و هستی خود ارزش و ابدیت و جاودانگی میبخشد. خون شهید برای همیشه در رگهای اجتماع میجهد. در حقیقت هر گروه دیگر به قسمتی از مایملک خود جاودانگی میبخشد و شهید به تمام مایملک خود. لهذا پیغمبر فرمود:

فَوْقَ کلِّ ذی بِرٍّ بِرٌّ حَتّی یقْتَلُ فی سَبیلِ اللَّهِ وَ اذا قُتِلَ فی سَبیلِ اللَّهِ فَلَیسَ فَوْقَهُ بِرٌّ.

بالادست هر نیکوکاری، نیکوکار دیگری است تا آنگاه که در راه خدا شهید شود؛ همین که در راه خدا شهید شد، دیگر بالادست ندارد.

شفاعت شهید

در حدیث است که خداوند شفاعت سه طبقه را در قیامت قبول میکند: یکی طبقه انبیا، بعد از آنها طبقه علما. (در اینجا چون اسم اوصیا ذکر نشده است و روایت هم از ائمه ما هست، پس مقصود از علما علمای ربانی هستند که در درجه اول شامل خود ائمه اطهار میشود و در درجه بعد شامل علمایی که واقعاً راه آنها را پیش گرفتهاند).

بعد فرمود: «ثُمَّ الشُّهَداءُ» از این دو طبقه- از طبقه انبیا و طبقه ائمه و علمایی که راه ائمه را پیش گرفتهاند- که بگذریم، طبقهای که در قیامت ظهور میکند برای شفاعت، طبقه شهدا هستند.