مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٦ - نمونه ای از التقاط

است، مقصود از عصای موسی مثلا سخن موسی، تبلیغ موسی و زبان موسی بود که مثل اژدها منطق آنها را بلعید.

این معنایش انکار قرآن است، معنایش این است که ما استقلال در فکر نداریم و قرآن را پیشوا قرار ندادهایم که بگوییم آنچه قرآن میگوید، من روی آن تدبر کنم ببینم چگونه است؛ بلکه از اول بنا را بر این گذاشتهایم که مکتبهای دیگر را بپذیریم، بعد بیاییم آیات قرآن را روی آن حرفهای دیگر توجیه و تأویل کنیم. در قرآن «غیب» آمده است، بگوییم مقصود غیبِ انقلاب است.

نمونه ای از التقاط

در کتابی [١] مطلبی را خواندم. قرآن در سوره فیل تصریح میکند:

الَمْ تَرَ کیفَ فَعَلَ رَبُّک بِاصْحابِ الْفیلِ. الَمْ یجْعَلْ کیدَهُمْ فی تَضْلیلٍ. وَ ارْسَلَ عَلَیهِمْ طَیراً ابابیلَ. تَرْمیهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجّیلٍ. فَجَعَلَهُمْ کعَصْفٍ مَأْکولٍ [٢].

این سوره ناظر است به حادثهای که از آن حادثه تا نزول این آیه حداکثر چهل سال فاصله بود. مثلا ما الان در سال ١٣٥٨ هجری شمسی هستیم، کسی بخواهد حادثهای را که مربوط به سال ١٣١٨ باشد بازگو کند که افرادی که در سنین عمری مثل سنین عمر من هستند کاملا یادشان هست. قرآن دارد حادثهای را مربوط به مکه در خود مکه نقل میکند که صدها نفر در آن زمان وجود داشته و بودهاند و اکثریت قریب به اتفاق آنها هم دشمن پیغمبر بودند و اگر چنین حادثهای واقع نشده بود یا به این شکل نبود میگفتند این دروغها چیست که میبافی؟! ما که بودیم، چنین چیزی واقع نشد. [ابرهه با سپاهش به کعبه حمله کرد برای تخریب آن و] [٣] منتقل کردن این معبد ابراهیمی به همین «صنعا» که پایتخت یمن شمالی است. در این جا به شکل معجزه آسایی [آنها سرکوب شدند.] آنچه از قرآن استفاده میشود قدر مسلّم [این است که] مرغانی از کنار دریای احمر پرواز کردند. سنگهای گِلین یا گِلهای