حملات هوایی، بیمه گران را نیز وادار به افزایش قابل ملاحظة نرخ های خود کرده است. به گفتة لویدز، در مجموع، این جنگ بیش از ٥٧٥ میلیون دلار برای بیمه گران دریایی تمام شده است. ولی این بیمه گران به طور مداوم نرخ های خود را متناسب با میزان خطرات تنظیم کرده اند.

نرخ بیمه در فوریه گذشته از یک درصد به نیم درصد ارزش کالا در نیمة جنوبی خلیج[فارس] بازگردانده شد ولی برای بنادر ایران ٢٥ درصد است. در نهایت، حملات هوایی در خلیج فارس که یکی از راه های اصلی عبور نفت را مورد تهدید قرار می دهد، بازار نفت را تحت تأثیر قرار داده است...

همین که اولین لحظات نگرانی گذشت، معامله گران آرامش خود را بازیافتند و فعلاً فراوانی نفت خام و شکاف در اوپک تعیین کنندة اوضاع است. حتی ایران که مستقیماً مورد تهدید قرار گرفت، با برقراری رفت و آمد میان خارک و ترمینال شناور نزدیک جزیرة سیری در جنوب خلیج فارس که کم تر در معرض حملات عراق است، راه اصلی برای خود پیدا کرده است و به دلیل تخفیف زیاد، تولید ایران به دو میلیون بشکه در روز افزایش یافته است.[١]

٢٨٣

علل کمبود برق و کثرت تعداد خاموشی های روزانه، به وسیلة مهندس مسعود حجت یکی از مسئولان وزارت نیرو، بررسی شد. در این بررسی، علاوه بر جنگ و آثار آن به ویژه جنگ شهرها، به برخی عوامل دیگر نیز اشاره شده است.

موارد مذکور در این بررسی، برخی مستقیماً مرتبط با جنگ است از قبیل: ترک کارشناسان و متخصصان شوروی از نیروگاه ٥٤٠ مگاواتی "رامین" اهواز و نیروگاه ٨٠٠ مگاواتی شهید "منتظری" اصفهان که تعداد آن ها به حدود هزار نفر می رسد؛ تعویق اجرای عملیات در نیروگاه ٣٨٧ مگاواتی تبریز به وسیلة پیمان کار فرانسوی بر اثر مشکلات سیاسی ناشی از تیرگی روابط بین دو کشور؛ ترک کارشناسان آلمانی از نیروگاه ١٧٦٠ مگاواتی نکا (شهید سلیمی).

به موارد دیگری نیز اشاره شده است از قبیل تقسیم ناعادلانة بودجه و سیاست های ارزی مغشوش و نامتوازن کشور که به نظر می رسد متکی به ضوابط صحیحی نمی باشد و عموماً از طریق وزارت برنامه و بودجه و بانک مرکزی اعمال می گردد؛ عدم بارش برف و باران کافی در فصل زمستان؛ مهم تر از همه، فرار و کناره گیری نیروهای انسانی متخصص از وزارت نیرو به دلیل نداشتن حقوق و مزایایی مکفی.

وی تأکید کرد: «ضعف برق در حال حاضر با یک بحران جدی مواجه شده است و چنانچه توجهی به حل سریع مشکلات مذکور نشود، وقوع فاجعة بزرگی در سال های آینده حتمی است که بدون شک عواقب سیاسی، اجتماعی آن متوجه مسئولان و دست اندرکاران، و رنج و

[١] ١٧. مأخذ ٧، صص ٥ تا ٧، منامه - خبرگزاری فرانسه، ٢٠/٤/١٣٦٤.