برای اطلاع نیروهای پشتیبانی - که سوار بر قایق و مجهز به دوشکا و تیربار سبک بودند - از چگونگی اوضاع جهت انجام دادن اقدام مناسب، قرار بود در صورت سقوط پاسگاه، گلولة منور سبز و در صورت عدم موفقیت و مقاومت دشمن، گلولة منور قرمز شلیک شود و نیروهای عمل کننده (غواص) با گرفتن جان پناه مناسب (زمین یا آب)، منتظر کمک نیروهای پشتیبان بمانند. نیروهای پشتیبانی می بایست با موتور خاموش و به وسیلة پارو تا محل معینی جلو می رفتند و در ساعت معین با شنیدن صدای اولین شلیک، با موتور روشن و به آهستگی به سمت هدف می راندند تا با دیدن نشانة سبز یا قرمز، یکی از این دو مأموریت را انجام بدهند:

در صورت دیدن منور سبز، مأموریت، پاک سازی نی زار اطراف پاسگاه بود و می بایست یک قایق تا ١٥٠ متر جلوتر از پاسگاه می رفت و تا پایان مأموریت، تأمین را عهده دار می شد، نیروهای پشتیبانی بعد از پاک سازی، می بایست درمیان نی ها با فاصله ای معین از پاسگاه، کمین می کردند، سپس مستقر می شدند.

در وضعیت دوم، نیروها می بایست با اجرای آتش به روی پاسگاه، به سرعت به آن نزدیک می شدند و به تهل آن می چسبیدند و در تصرف پاسگاه کمک می کردند. پس از سقوط پاسگاه، مأموریت به همان صورت اول، ادامه می یافت.

یادآوری می شود که برای تصرف هر پاسگاه، نیروی غواص و پشتیبان، جداگانه سازمان دهی شده بودند. همچنین برای برخی نقاط جناح عملیات نیز نیروی جداگانه سازمان دهی شده بود.

جهت گم راه کردن دشمن نیز تدبیری به کار گرفته شد: می بایست نیروهایی با چهار تا پنج قایق از آخرین پاسگاه خودی حرکت می کردند و هم زمان با شروع درگیری، با اجرای آتش شدید روی پاسگاه های دشمن در نهروان و نهرالصوه، یک عمل ایذایی انجام می دادند و دشمن را از درک محور اصلی حمله، منحرف می ساختند.

به طور کلی در هر دو محور شرقی و غربی، ایجاد کمین در میان نی ها برای استقرار خودی در دریاچه، به وسیلة قایق ها و بلم ها بوده است تا در فرصت مناسب بعدی، یونولیت ها برای ساختن کمین آورده شود.

برادر "بهمئی"مسئول طرح عملیات تیپ٩ بدر مسئول هدایت عملیات در محور شرقی و برادر "دقایقی" فرمانده تیپ بدر، همین مسئولیت را در محور غربی به عهده داشتند. البته فرمانده تیپ، با محور شرقی نیز در ارتباط بود، اما عمده توانش را در محور غربی می بایست به کار می برد.

قطع ارتباط چند ساعتة غواص ها با نیروی پشتیبانی قبل از شروع عملیات، یعنی از هنگامی که در آب فرو می رفتند و از قایق ها جدا می شدند تا زمانی که کلت منور شلیک می شد، برای تیپ به عنوان یک مسئله مطرح بود که می بایست حل می شد. در این مدت در