آن ها را تهدید می کند و طبق اطلاع واصله, در هیچ دادگاهی محاکمه نشده اند بلکه هیچ اتهامی به ایشان نسبت داده نشده است؛ در واقع تمام این افراد به عنوان گروگان گرفته شده اند.»

در ٢١/٥/١٣٦٤ نیز رادیو بی.بی.سی گزارش داد که سازمان عفو بین الملل یا "امنستی اینترنشنال" در جزوه ای - که یکی دو روز پیش منتشر کرده - نگرانی خود را در خصوص ادامة شکنجه در زندان های عراق ابراز کرده است.

انتشار این جزوه, با اقدام حکومت عراق به تأیید اعدام نوزده تن به جرم خراب کاری و حمل اسلحه, مصادف بود. در مقدمة جزوه با اشاره به گزارش قبلی این سازمان دربارة نادیده گرفتن حقوق بشر در عراق, آمده بود: «در این گزارش ٣٠ نوع شکنجه که گفته می شود در عراق به کار می رود, به تفصیل نام برده شده, از جمله: بستن دست و پای متهم به یک میلة آهنی و برگرداندن او روی شعلة آتش؛ یا قرار دادن سر متهم در یک جعبة فلزی و عبور تشعشعات ماوراء بنفش از آن و در نتیجه سوزاندن چشم های او؛ و یا آن که بستن دست و پای متهم به چند چرخ و حرکت دادن هم زمان آن ها به شکلی که اجزا بدن متهم از یک دیگر جدا شود! در این گزارش به استناد اظهارات چند شاهد عینی, به اعمال شکنجه در زندان های عراق در فاصلة سال های ١٩٨٢ تا ١٩٨٤, اشاره می شود.»

از میان معدود گزارش هایی که در آن ها اوضاع عراق ترسیم شده بود, سفرنامة چند خبرنگار سوئیسی که از بغداد بازگشته بودند, شایان توجه است. در این سفرنامه - که ٣/٤/١٣٦٤ انتشار یافت - آمده است: «اولین چیزی که در عراق انسان را تکان می دهد, تصاویر صدام حسین است که در همه جا حضور دارد؛ هرجا که باشید, همیشه یک صدام حسین دارد به شما نگاه می کند! بسیاری از عراقی ها تصاویر وی را بر در ورودی خانه های شان می آویزند و با این اقدام, امنیت خود و خانوادة خود را تضمین می کنند. همچنین می دانند که خبرچین ها و مأموران پلیسی امنیتی در همه جا حضور دارند. احتمالاً دقت زیادی به عمل می آید که شایعات منتشره راجع به دخمه های وحشت, به بیرون درز کند, زیرا بدون شک رهبران کشور برآن اند که مردم را در حالت هراس دائم نگاه دارند.

عاقلانه آن است که در جهت کاهش شور و اشتیاق ساده لوحانه نسبت به رهبر بزرگ - که کودکان آن را در مدرسه آموخته و به خانه می آورند - تلاش صورت نگیرد, زیرا والدین خوب می دانند که یک چنین تحسین و تمجید علنی باعث می شود که از فرزندان آن ها مراقبت و حمایت بیش تری به عمل آید و این نوعی اطمینان خاطر است در برابر این ترس که آنان یک روز با رفتن به درون دخمه ها و سرداب ها, از نظر ناپدید خواهند شد. برای حفظ اشتیاق فرزندان, بزرگ سالان اشتیاق خود را ظاهر می سازند و یا تظاهر به آن می کنند و تلگرام های تبریکی را که انتظار آن می رود, ارسال می دارند و به طور کلی در برنامة کیش شخصیت [پرستش شخصیت صدام] شرکت می جویند.»