برابر موشک های اسکاد - بی می باشد) نگرانی جدیدی ایجاد می کرد. همچنین نشر اخباری مبنی بر وقوع بمباران آتی و حتمی یازده شهر ایران در اوایل دهه دوم بهمن ٦٣ (اوایل فوریه ١٩٨٤)، آقای "خامنه ای" رئیس جمهور در ١٧ بهمن ١٣٦٣ (٦ فوریه ١٩٨٤) اعلام کرد: «از این پس در قبال هر حمله به مردم کشورمان، به همان گونه پاسخ خواهیم گفت و چنانچه صدام حسین تهدیدات خود را به اجرا درآورد، قطعاًً شهرهای خانقین، بصره، و مندلی را بمباران خواهیم کرد. ما صادقانه مراتب تأسف خود را به اطلاع مردم این سه شهر می رسانیم و از آنان می خواهیم که به فوریت شهرهای مزبور را ترک نمایند.»

علی رغم هشدار فوق، در ٢٢ بهمن ١٣٦٣ (١١ فوریه ١٩٨٤) پنج موشک زمین به زمین اسک-اد - بی در مناطق مسکونی شهر دزفول فرود آمد و باعث ویرانی حدود ١٠٠ منزل مسکونی و آسیب دیدن ٤٠٠ منزل دیگر، یک بیمارستان و یک دبستان گردید و صدها تن کشته یا مجروح شدند که بسیاری از آن ها از کودکان بودند. در مقابل، ایران همان روز چندین بار از طریق صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به مردم بصره، مندلی و خانقین پیام داد که به فوریت این سه شهر را ترک گویند. ساعت حمله، شش صبح فردای همان روز اعلام گردید.

به این ترتیب در روز ٢٣ بهمن ١٣٦٣ آتش بارهای ایران برای مقابله به مثل و در جهت بازدارندگی وارد عمل شدند و اهداف تعیین شده در این شهرها را مورد حمله قرار دادند. البته عراق باز هم فردای همان روز با شش موشک شهرهای اندیمشک، مسجد سلیمان و بهبهان را هدف قرار داد و هواپیماهای جنگنده عراق نیز شهرهای ایلام، اسلام آباد، گیلان غرب، آبادان و خرمشهر را بمباران کردند که حاصل این بمباران ها، یکی از سنگین ترین تلفات مناطق غیرنظامی در طول جنگ بود. ایران نیز در مقابل، عراق را به بمباران کلیه شهرهای این کشور به جز چهار شهر مقدس کربلا، نجف اشرف، کاظمین، و سامره، تهدید کرد و در نتیجه، دو روز بعد (٢٦/١١/١٣٦٣) جنگنده های ایران وارد عمل شدند و برای نخستین بار پس از چهار سال و نیم صبر و بردباری، به بمباران چندین شهر عراق پرداختند و بدین سان و از این زمان به بعد بود که اصطلاح "جنگ شهرها" جایگزین عباراتی چون "حملات هوایی" و "موشکی" و یا "بمباران های هوایی" شد.

به این ترتیب، حمله به مناطق مسکونی که به وسیله عراق در چارچوب یک استراتژی جنگی با هدف جنگ روانی و فشار بر مردم ایران از مدت ها قبل دنبال شده بود، اوائل اسفندماه ١٣٦٣ چند روز بعد از آغاز مقابله به مثل جنگ هوایی به وسیله ایران، عنوان "جنگ شهرها" گرفت که از این تاریخ به بعد به صورت جنگی که دو طرف در حال جنگ در آن شرکت دارند، درآمد.

این مرحله از جنگ شهرها از اوایل اسفند ١٣٦٣ آغاز شد و تا ١٧ فروردین ١٣٦٤ یعنی حدود یک ماه و نیم ادامه یافت. در این مدت ٢٩ شهر و چندین روستای ایران ١١٨ بار مورد اصابت بمب ها و موشک های عراق قرار گرفت و حاصل آن، ١٢٢٧ نفر شهید و ٤٦٨٢ نفر مجروح و خسارات مالی فراوان بود. در مرحله دوم جنگ شهرها که از ٥ خرداد تا ٢٤ خرداد ١٣٦٤ (امروز) ادامه یافته، مناطق مسکونی ایران بیش از ١٠٠ بار مورد اصابت (بمب ها و موشک های عراقی) قرار گرفت که تلفاتی حدود ٦٠٠ شهید و بیش از ١٣٠٠ نفر مجروح و نیز خسارات فراوان مالی به بار آورد.

موارد زیر از جمله اهداف و مقاصد عراق در جنگ شهرها شمرده می شود:

١- تضعیف اراده نبرد در مردم و مسئولان ایران.

٢- تلاش در جهت درگیر ساختن و تشویق افزایش زمینه های مداخله دیگر کشورها با نمایش وسعت دامنه جنگ.

٣- تلاش در جهت خنثی کردن اثر عملیات ایران در جبهه های زمینی و جبران انفعال و ناتوانی شکست عراق در جنگ زمینی.

٤- کاهش توان اقتصادی ایران.

٥ - تلاش در جهت وادار کردن ایران به مذاکره برای پایان دادن به جنگ بدون احقاق حقوق ایران.