سیاسی، موقعیت گورباچف را بیش از پیش مستحکم ساخت، هرچند که این پایان کار نبود و حضور گورباچف با رقبایی روبه رو بود به طوری که در دومین مرحلة تغییرات در دفتر سیاسی - که در آستانة اجلاس سالانة پارلمان شوروی صورت گرفت - "گریگوری رمانف" از رقبای عمده و کاندیداهای احتمالی دبیرکل حزب بعد از چرنینکو - که با توجه به اشراف وی به مسائل نظامی شوروی و تسلط بر رئیس ستاد مشترک و وزیر دفاع، مانع عمده ای برای گورباچف محسوب می شد - به طور محترمانه (به علت بیماری) از کلیة سمت های حزبی خود برکنار شد. بلافاصله کمیتة مرکزی تشکیل جلسه داد و "ادوارد شواردنادزه" یِ ٥٧ ساله را به جای وی به عضویت دفتر سیاسی انتخاب کرد. همچنین "بوریس یلتسین" ٥٥ ساله و "لئوزباکف" ٦٣ ساله را به عضویت دفتر سیاسی انتخاب کرد.

خارج ساختن رقیب اصلی یعنی گریگوری رمانف و آمدن این سه تن که نمونة نسل جدید و از نزدیکان گورباچف به شمار می روند، موفقیت وی را کاملاً تثبیت کرد. سپس با معرفی گرومیکو - که ٢٨ سال رهبری دیپلماسی شوروی را در دست داشت و مانع بزرگی برای گورباچف بود - به عنوان دوازدهمین رئیس جمهوری شوروی، راه را برای روی کار آمدن ادوارد شواردنادزه که یک روز قبل به دفتر سیاسی راه یافته بود، باز کرد. هرچند که وی سابقة زیادی در سیاست خارجی شوروی نداشت ولی به علت نزدیکی به گورباچف و جوان بودن نسبت به گرومیکو، انتخاب می شود.

با توجه به موارد مذکور، هم اکنون از عناصر قدیمی تنها چهار نفر باقی مانده اند: "نیکلای تیخانف"، "ویکتور گرپشین"، "این مخمد کوناین" و "اندره گرومیکو". حال جهت تکمیل سناریوی سه مرحله ای تغییرات در کادر رهبری شوروی به نفع گورباچف، می بایست "ویتالی نور تنیکوف" را به سمت نخست وزیری بگمارد تا اقدامات خود را به پایان برساند، ولی اگر این مرحله انجام نگیرد، بازهم با اکثریت مطلقی که گورباچف و یارانش در دفتر سیاسی دارند، لااقل تا پایان دهة ٨٠ اگر اتفاق غیرمترقبه ای رخ ندهد، باید شاهد حضور آن ها در صحنة رهبری شوروی باشیم.»

نویسنده سپس به عمده ترین مسائلی که گورباچف در سمت رهبری حزب با آن مواجه است، اشاره کرده، از جمله این که وی پس از تثبیت موقعیت خود در دفتر سیاسی با مسائل و مشکلات داخلی بسیاری مواجه است که عمده ترین آن عبارت اند از: «رشوه خواری در سطح وسیع، الکلیسم، کندی رشد صنایع در مقایسه با رقبای غربی، عدم خودکفایی در زمینة کشاورزی.» در مورد مشکلات خارجی نیز به مسائلی چون "حضور شوروی در افغانستان، روابط شرق و غرب، رقابت تسلیحاتی با امریکا، مشکلات خاورمیانه، حرکت های ضد شوروی در اروپای شرقی، مسائل افریقا، امریکای لاتین و آسیای جنوب شرقی"، اشاره می کند که در جای خود باید به طور عمیق و گسترده مورد بررسی قرار گیرد.