خلیج]فارس[ - که عربستان سعودی رهبری آن را در دست دارد و ستون فقرات آن محسوب می شود - همچون ابزاری مطلوب ظاهر می گردد. یکی از دل مشغولی های نخستین شورا همانا استقرار یک دستگاه اطلاعاتی با کمک سرویس های اطلاعاتی امریکا بود که کلیة اطلاعات در خصوص عوامل براندازندة بالقوه (ملی گرایان، بعثی ها، افراطیون مذهبی و غیره) را در عربستان سعودی متمرکز سازد. حکام کشورهای خلیج]فارس[ می دانند که جوامع شان ترکیبی از یک آمیزة انفجاری است: یک جمعیت محلی "صاحب درآمد" در برابر نیروی کار مهاجر با اصلیت های بسیار متفاوت. کاهش درآمدهای نفتی به علاوة هزینة مالی کمک اعطایی به عراق (که ٤٣ میلیارد دلار تخمین زده می شود) بر بودجة دولت های خلیج]فارس[ تأثیر گذاشته و برای مقابله با احتمال بروز تشنجات سیاسی، هم و غم امنیت در همه جا تفوق می یابد و یک صلابت آشکار سیاسی را به همراه دارد.

برای مقابله با تبلیغات اسلامی رادیکال تهران که فقط در خصوص شیعیان اعمال نمی گردد، غالباً این گونه تبلیغات در اروپا فراموش می شود. اکثر امیرنشینان فعالیّت بنیادگرایان سنتی را تسهیل کرده اند. برخی وزارت خانه ها، مشخصاً وزارت اطلاعات و دادگستری تحت نفوذ چنین محافلی قرار گرفته اند. در وزارت آموزش و پرورش نفوذ سعودی ها به تدریج جای خود را به نظام قدیم تعلیم و تربیت سوری - مصری می دهد. در دوبی روزنامه ای تحت نظر گروهی از اخوان المسلمین اجازة چاپ یافته است و حتی تشویق نیز می گردد. تدابیر مختلفی جهت تقویت جنبه های اخلاقی زندگی عمومی اتخاذ شده است. این تحولی قابل توجه برای اکثر دولت هایی است که به استثنای قطر می کوشیدند خود را از دایرة نفوذ دگماتیزم وهابی و افراطی گری بنیادگرایانة اخوان المسلمین دور نگاه دارند. در چه مقیاسی این تحول می تواند تبلیغات به نفع ایران را متوقف سازد؟ آنچه که قطعی است آن است که این امر، یک قطبی شدن را که تاکنون وجود نداشته است، برمی انگیزد به طوری که در امارات متحدة عربی - که در آن ما را متوجه این امر می سازند که قبلاً کسی این سؤال را که "چه کسی از ما شیعه یا سنی است؟" مطرح نمی نمود - شایعات بسیاری بر سر زبان هاست: از تابستان گذشته پست های مهم برای شیعیان ممنوع شده است؛ شیخ ها نسبت به پلیس مخفی که شیعیان در آن بسیارند، بدگمانند. این سروصداها چه تأیید شوند یا خیر، از یک جو مسموم حکایت می کنند.»

لوموند دیپلماتیک در ادامه، پس از توضیح برخی تفاوت ها در دیدگاه های سران کشورهای خلیج فارس، مقاله را چنین تمام می کند:

«ادعاهای عراق مبنی بر ایفای نقش قدرت جدید منطقه ای، امروز فروکش کرده است. رشد سریع امکانات شورای همکاری خلیج]فارس[ می بایست رضایت خاطر غرب و به ویژه واشنگتن را که درصدد گسترش این اتحاد تا مصر است، فراهم آورده باشد، اما آیا بدین