برابر موج های انسانی تهران) تغذیه شده است و این نشان می دهد که قدرت های بزرگ ظاهراً مایل نیستند که یکی از طرفین به پیروزی قاطع دست یابد. در این رابطه آقای "ریچارد مورفی" معاون وزیر امورخارجه و فرستادة امریکا به خاور نزدیک، در ژوئن ١٩٨٤ در مقابل کنگره اظهار داشت: "پیروزی یکی از طرفین (ایران یا عراق) از لحاظ نظامی ممکن نیست، همان گونه که از لحاظ استراتژیکی نیز مطلوب نیست."

کشورهای حوزة خلیج فارس که مایل اند بی طرف باقی بمانند اما ملزم به حمایت مالی از عراق هستند، به گرداب حوادث کشیده شده اند... امنیت خلیج]فارس[ - که علت وجودی "دکترین کارتر" است - امروزه اهرم سیاست دولت ریگان در منطقه محسوب می شود. "وظیفة سنگینی" که شاه ]معدوم[ تقبل کرده بود، شامل تأمین امنیت چیزی می شد که وی خوش داشت آن را "شاه رگ غرب" بنامد. بنا به عقیدة وی، هیچ کشور دیگری از توانایی، تکنولوژی و خواست و ارادة انجام این مسئولیت برخوردار نبود. به علاوه، این توجیهی بود که وی به کار می گرفت تا جزایر واقع در دهانة خلیج]فارس[ را به تصرف خود درآورد و نیروهایش را در کنار نیروهای سلطان "قابوس" در جنگ ضدچریکی ظفار وارد عمل نماید.

دگرگونی های حادث در افغانستان و ایران، ایجاد یک ابزار جدید برای کنترل خلیج فارس یعنی نیروی واکنش سریع را به همراه نیرویی که امکان استقرار پیشاپیش نیروهای نظامی را در نزدیکی این صحنة نبردهای بالقوه، فراهم می آورد. هنگامی که در پاییز ١٩٨٣ این نیروها در آستانة ورود به صحنة عمل قرار گرفتند، ایران با اعزام نیروهای ویژه به جزیرة سیری و با استقرار توپ های ضدهوایی در جزایر قشم و تنب بزرگ، تهدید به بستن تنگه هرمز نمود. رئیس جمهور "ریگان" با پیروی از آقای "کارتر" در این زمینه اظهار داشت: "گمان نمی کنم که جهان آزاد به هر کس اجازه دهد که تنگة هرمز و خلیج فارس را بر روی نقل و انتقال نفت ببندد"، بنابراین دریادار "جان آدامز" به سرعت به منطقه اعزام شد تا رهبری یک نیروی عملیاتی شامل ٢٥ ناو مستقر در دریای عرب ]؟[ را در دست گیرد.

در فوریه ١٩٨٤ هنگامی که ناو هواپیمابر "میدوی" در طول مانورهای امریکا - بریتانیا در دهانة خلیج فارس مستقر گردید، این هشدار مجدداً تکرار گردید.

از ژانویه ١٩٨٣ نیروی واکنش سریع می بایست در فرماندهی کل که امکانات آن ده برابر بوده و مسئول کنترل منطقه ای می باشد که پنتاگون صریحاً آن را منطقة مرکزی (شامل نوزده کشور از مصر تا پاکستان) می نامد، ادغام می گردید. فرماندهی کل که در "مک دیل" واقع در فلوریدا مستقر می باشد، امروز سیصدهزار نفر در اختیار دارد که بخشی از آن ها "میدل ایست فورس" مستقر در بحرین را که مراقبت از آب های خلیج]فارس[ و دریای سرخ را به عهده دارد، تشکیل می دهند.

وجود چنین نیرویی صرف نظر از نقش صرفاً نظامی آن، یک عامل فشار سیاسی و حتی