طرف امریکا در قبال تضمین جان گروگان ها، مسئول شناخته شده است.» برخی مفسران در این انتخاب تردید داشتند، فی المثل با این استدلال: «درخصوص میزان واقعی اقتدار وی در میان افراطیون طرف دار خودش تردید هست، بنابراین، نمی توان نقش حقیقی وی را در تعیین سرنوشت گروگان ها تضمین نمود.»

یا: «وی در جنبش امل فعال مایشاء نیست، رقبا و مخالفانی دارد؛ در گروه های متعدد افراطی شیعه که در بعلبک و محلات جنوبی و فقیرنشین بیروت سنگر گرفته اند نیز نفوذی ندارد. شیعیان افراطی لبنان خواهان یک کشور اسلامی به نمونة ایران هستند و آن را دنبال می کنند.»

با شروع هفتة دوم، گزارش ها پررنگ تر بودن نقش ایران را تأکید می کردند، به عنوان مثال، خبرگزاری فرانسه آخرین وضعیت حاکم بر فرودگاه بیروت در ٣١/٣/١٣٦٤ را چنین گزارش داد: «بعدازظهر امروز حدود دو هزار نفر شیعه و حزب اللّه لبنانی (بنیادگرایان اسلامی طرف دار ایران) در فرودگاه بیروت و در یک صد متری هواپیمای ربوده شدة "تی.دبلیو.ای" دست به تظاهرات زدند. در همین حال، عده ای زن در حالی که چادر به سر داشتند به طور جمعی شعارهای "مرگ بر امریکا، مرگ بر اسرائیل، خمینی رهبر ماست" و "پیش به سوی بیت المقدس" را تکرار می کردند.

یک رباینده که برای حاضران سخن رانی می کرد، گفت: "ما خواستار یک راه حل مسالمت آمیز هستیم بدون این که خون امریکایی ها به زمین بریزد، لیکن ما از خواسته های خود که یکی از آن ها آزادی لبنانی های در بند در فلسطین اشغالی است، صرف نظر نخواهیم کرد".

شیخ ظهیر گینجه" عضو اتحادیة علمای مسلمان لبنان نیز سخن رانی کرد. وی گفت: ریگان بداند هر یک از ما در لبنان یک بمب زنده هستیم و تا موقعی که جنوب لبنان در اشغال نیروهای صهیونیستی است، آمادة انفجار در برابر دشمن هستیم.»

در ادامة گزارش آمده است: «عده ای از جوانان ضمن این که مشت های خود را گره کرده و لبخند بر لب داشتند، شعار "اللّه اکبر" را تکرار می کردند. جمعیت پس از استماع نیم ساعت سخن رانی و به آتش کشیدن پرچم امریکا، متفرق شدند. مردان با اتوبوس و سواری که عکس های "امام خمینی" و آرم "حزب اللّه" بر آن ها نصب بود، محل را ترک کردند و زنان با پای پیاده در حالی که به زبان فارسی شعار می دادند، از آن جا دور شدند. یک شعار پارچه ای نیز در این میان به چشم می خورد که بر روی آن نوشته شده بود: "به زودی یک طبس تازه در لبنان" که کنایه به ماجرای حملة نیروهای امریکایی به طبس در سال ١٩٨٠ برای آزاد ساختن گروگان های امریکایی از تهران بود.»

به این ترتیب، هرچند دخالت ایران در شروع ماجرا همچنان در ابهام بود و مدرک و استدلال قانع کننده در این باره ارائه نمی شد، اما نفوذ و قدرت ایران در محیط ماجرا به نحوی آشکار بود که در ختم ماجرا، دخالت ایران یک ضرورت قطعی به نظر می رسید، از