روانی قابل توجه محسوب می شود. از یک سو، این نیرو کشورهای حوزه خلیج فارس را ملزم می گرداند، اگرنه پایگاه ها، که لااقل افزایش محل های ذخیره سازی تجهیزات و دست رسی به تسهیلات هوایی و دریایی را بپذیرند (این امر علت سفر آقای مورفی و دریادار پویندکستر به خلیج]فارس[ در آوریل ١٩٨٤ بود)؛ از سوی دیگر، همین کشورها را به تسریع همکاری خود و یکپارچگی نظامی خویش از طریق شورای همکاری خلیج]فارس[ وا می دارد.

در سال ١٩٨٤ کشورهای حوزة خلیج]فارس[ یک سوم بودجة خود را صرف هزینه های دفاعی نمودند. در اکتبر ١٩٨٣ مانورهای "دیری الجزیره" (دفاع شبه جزیره) افزایش آشکار توان کشورهای عضو شورای همکاری خلیج]فارس[ را جهت ایجاد یک نیروی هوایی مشترک نشان داد. دیگر تمرینات مشترک به ایجاد یک نیروی مداخله گر منطقه ای (مجهز به چهار ناو) انجامید که مقر آن "حفا البطن" واقع در شمال شرقی عربستان سعودی می باشد. ترتیبی داده شد که کشورهای میزبان نظارت بر استفاده از این نیرو را به عهده گیرند.

در ژوئن ١٩٨٤ دو هواپیمای شکاری ایران در خارج از آب های مرزی سعودی هدف حملة اف-١٥های این کشور قرار گرفتند؛ این حادثه می بایست درجة انسجام این سیستم دفاعی جدید منطقه ای را برملا سازد. دولت امریکا وجود یک منطقة حائل هوایی به نام "خط فهد" را که در ورای آب های مرزی پادشاهی سعودی گسترده است، تأیید نمود. شورای همکاری خلیج]فارس[ باید حدواسط میان نقشی که پیش از این به عهدة نیروی نظامی شاه ]معدوم[ بود و مداخلة مستقیم غرب با بازتاب هایی که به شورا قابل پیش بینی است، باشد.

به همان مقیاس که امکانات "فرماندهی کل" و شورای همکاری خلیج]فارس[ گسترش می یابند، در منطقه مفهوم امنیت متحول می گردد. این مفهوم که باید به دو خطر مشخص پاسخ گوید - بسته شدن تنگة هرمز و پیشروی احتمالی شوروی ها - از این پس بر معیارهای "بسیط"تری استوار است، به طوری که اظهارات دریادار "جان آدامز" بر این امر گواهی می دهد: "هنگامی که شما امکان بستن تنگة هرمز را یادآور می شوید، همان گونه که سلطان قابوس آن را اظهار داشته، صحبت از کاری بس دشوار است. تنگه بسیار وسیع و عمیق می باشد، شما قطعاً نمی توانید آن را با غرق کردن یک کشتی ببندید (...) مین گذاری تنگه؟ حتی اگر ایران به مقدار کافی مین در اختیار می داشت و قادر به کار گذاشتن آن ها بود، باز هم این امری دشوار بود. ... باید همچنین این مسئله را به خاطر بسپارید که مسدود کردن تنگه، این اقدام جبران ناپذیر از سوی ایران است. چنانچه ایران این کار را انجام دهد، نمی تواند خود به تنهایی آن را بگشاید." در پاسخ به سؤال فشار احتمالی شوروی، آقای جان آدامز اظهار می دارد: "تصور می کنم که اتحاد شوروی دارای هیچ گونه منفعتی در متشنج تر شدن اوضاع خلیج]فارس[ نیست."

در حالی که ایران و عراق نیروی خود را در جنگ رو به تحلیل می برند، شورای همکاری