کاخ، در ساحل رود به طرف شهر، یک شهرک دولتی در حال احداث است، نه یک مجتمع مسکونی معمولی بلکه تعدادی ویلای لوکس با دیوارهای سنگی و درها و پنجره های طاق دار که ظاهراً برای مقامات عالی رتبه و امنیتی کشور ساخته می شود.

طبیعی است اشاعة دائمی این کیش شخصیت نمی تواند در مردم بی تأثیر باشد. به ندرت با عراقی های شجاع که مایل به حرف زدن باشند، برخورد می کنید و آنچه که از زبان آنان می شنوید گزارش های کابوس وار است که در زمرة آنان می توان از سبعیت مأمورین عراقی علیه زندانیان سیاسی نام برد.

همچنین همه می دانند که خبرچین ها و مأموران پلیس امنیتی در همه جا حضور دارند. بارها و بارها به شما گوش زد می شود که در محل کار در ادارات و در بسیاری از خانه ها دست کم یک خبرچین به یک یا دو مأمور امنیتی خبر می رساند. یک عراقی به من گفت که او نسبت به اکثر جوانان و افرادی که کم و بیش لباس مرتب به تن دارند و به جای انجام خدمت وظیفه، در خیابان در حال قدم زدن هستند و یا در کافه ها نشسته اند، مظنون است زیرا احتمال می رود که آن ها اعضای پلیس مخفی باشند. شاید او راست می گفت؛ در خیابان های پایتخت تعداد بی شماری از این جوانان مشاهده می شود.

احتمالاً دقت زیادی به عمل می آید که شایعات منتشره راجع به دخمه های وحشت، به بیرون درز کند زیرا بدون شک رهبران کشور برآن اند که مردم را در حالت هراس دائم نگاه دارند.

مردم عراق می دانند یا حداقل گمان می کنند که در صورت پیوستن به اپوزیسیون و یا ابراز علنی نارضایتی، احتمالاً چه چیزی در انتظار آنان است. تأثیر این هشدارها با آزادکردن گاه به گاه چند زندانی و بازگشت آنان به زندگی عادی اما تحت مراقبت پلیس، شدت می یابد. کلیة عراقی هایی که جرأت ابراز چنین چیزهایی را دارند، متفقاً براین نکته تأکید می کنند که هیچ حمایت قانونی در برابر تجاوزات دولت و نوکرانش وجود ندارد.

فقط در چنین زمینه ای است که اهمیت کامل کیش شخصیت در عراق مشهود می گردد. نکته دیگر آن است که آویختن عکس رئیس دولت در خانه، به قصد دور نگاه داشتن نیروهای اهریمنی است. مردم با این عمل به جاسوسان و خبرچین ها نشان می دهند که آنان خانة شهروندانی وفادار و تحسین کنندة حقیقی رئیس جمهور "عظیم الشأن" هستند. در واقع صدام و تصویر وی نوعی امنیت جانی برای ساکنین خانه به وجود می آورد.

عاقلانه آن است که در جهت کاهش شور و اشتیاق ساده لوحانه نسبت به رهبر بزرگ که کودکان آن را در مدرسه آموخته و به خانه می آورند، تلاش صورت نگیرد زیرا والدین خوب می دانند که یک چنین تحسین و تمجید علنی باعث می شود که از فرزندان آن ها مراقبت و حمایت بیش تری به عمل آید و این نوعی اطمینان خاطر است در برابر این ترس که آنان