فرمانده تیپ قدس با اشاره به نتیجة مشاهدات یاد شده در متن، آن را نمونه ای از شناسایی محدود برشمرد و افزود: «یک دپو مثلثی روی سرهویز وجود داشت که دست عراقی ها بود، این دپو قبلاً توسط ارتش که آن جا مستقر بود، برای دفاع احداث شده بود.»

مسئول اطلاعات عملیات این تیپ نیز دربارة شناسایی سرهویز اظهارات مشابهی دارد: «روی سرهویز هیچ گونه شناسایی نداشتیم چون یک باره به ما اعلام شد که امشب روی سرهویز هم عمل کنید.»[٢]

ضمیمة گزارش ٤٢٥: تغییر محل اجلاس غیرمتعهدها

مرور اجمالی سابقة مسئله (تغییر محل اجلاس قبلی سران غیرمتعهدها از بغداد)، نشان دهندة اهمیت آن است که در این ضمیمه به آن اشاره می شود:

در کنفرانس وزیران امورخارجة کشورهای غیرمتعهد که از پنجم تا هشتم مرداد ١٣٥٧ (٢٥ تا ٣٠ ژوئیه ١٩٧٨) در بلگراد تشکیل شد، درخواست عراق برای برگزاری هفتمین اجلاس سران در سال ١٩٨٣ تصویب شد،[٣] سپس در کنفرانس وزیران خارجة کشورهای غیرمتعهد در هاوانا (کوبا،٢٠ تا ٢٤ بهمن ١٣٥٩) تصمیم گرفته شد که اجلاس آیندة وزیران خارجة غیرمتعهدها از دوم تا سوم سپتامبر ١٩٨٢ (١١ تا ١٢ شهریور ١٣٦١) و کنفرانس سران از ششم تا دهم سپتامبر همان سال (١٥ تا ١٩ شهریور ١٣٦١) در بغداد برگزار شود. به این ترتیب، عراق ریاست جنبش غیرمتعهدها را برعهده می گرفت.[٤]

روز پنجم سپتامبر ١٩٨١ (١٤ شهریور ١٣٦٠)، ایران و سوریه رسماً خواستار تغییر محل کنفرانس هفتم سران کشورهای غیرمتعهد از بغداد شدند. سه روز بعد از آن، بغداد درخواست کرد که دفتر هماهنگی برای بحث دربارة میزبانی کنفرانس هفتم سران، تشکیل جلسه بدهد.

در آوریل ١٩٨٢(فروردین ماه ١٣٦١) با اوج گیری فشارهای درونی جنبش در مخالفت با برگزاری هفتمین اجلاس سران در بغداد، وزیر خارجة یوگسلاوی - که بارها بر حمایت خود از تشکیل این کنفرانس در بغداد، تأکید کرده بود - اعلام کرد که کشورهای غیرمتعهد باید در مورد محل کنفرانس هفتم سران تجدید نظر کنند. به این ترتیب برای نخستین بار در تاریخ جنبش، میزبانی کنفرانس که از شش سال قبل تصویب شده بود، مورد سؤال قرار گرفت. در پی درخواست چندین کشور برای میزبانی کنفرانس هفتم سران و گرایش به انتخاب یک محل مناسب که چپ گرایی و راست گرایی را به جنبش تحمیل نکند، درخواست دهلی نو تأیید شد و درتاریخ ١٦ مه ١٩٨٢ (٢٦ اردیبهشت ١٣٦١) هند رسماً آمادگی خود را برای این میزبانی اعلام کرد.[٥]

در همین حال، در اواسط ژوئیه ١٩٨٢ (اواخر تیرماه ١٣٦١)، کنفرانس سران سازمان وحدت افریقا اعلام کرد که بغداد محل مناسبی برای گردهم آیی غیرمتعهدان نیست. به این ترتیب همة کشورهای افریقایی از میزبانی بغداد منصرف شدند تا این که کوبا اعلام کرد که کنفرانس سران در بغداد تشکیل نخواهد شد. پیشنهاد عراق برای میزبانی کنفرانس وزیران خارجه - قبل از اجلاس سران - هم مورد استقبال قرار نگرفت. سرانجام در سپتامبر ١٩٨٢، فیدل کاسترو در نامه ای رسماً اعلام کرد که اجلاس بعدی سران در دهلی نو (هفتم مارس ١٩٨٢) تشکیل خواهد شد و همة کشورهای عضو با این تصمیم موافقت کردند.[٦]

[١] ٢٠. مأخذ١، ص٥٦.

[٢] ٢١. مأخذ ١، ص ٥٦.

[٣] ٢٢. علی اکبر عبدالرشیدی، "جنبش عدم تعهد از آغاز تا سال ١٩٨٥"، ص ٢٤٧.

[٤] ٢٣. همان، ص ٢٧٠.

[٥] ٢٤. همان، ص ٢٧٥.

[٦] ٢٥. همان، ص ٢٧٦.