(لیبی و مراکش)، از یک سال پیش زمینه سازی شده بود و قرار بود در ٥/٤/١٣٦٤ انجام شود. در پی تعویق این سفر، اجلاس مشترک پارلمانی بین دو کشور نیز که قرار بود در همین سفر انجام شود، به تعویق افتاد.

اما مهم ترین پی آمد، مربوط به خود عراق بود: در ٥/٤/١٣٦٤ عراق رسماً قطع کامل مناسبات دیپلماتیک خود با لیبی را اعلام کرد. این درحالی بود که کم تر از ده روز پیش از آن، بغداد میزبان وزیرخارجة لیبی بود.

سخن گوی وزارت خارجة عراق بیانیة مشترک ایران و لیبی را "پیمان استراتژیک میان ایران و لیبی" اعلام کرد، لیکن هیچ اشاره ای به مفاد بیانیه نکرد که در آن به صهیونیزم و امپریالیزم امریکا به شدت حمله شده بود.

لیبی نیز در واکنش با صدور بیانیه ای خواستار اخراج عراق از اتحادیة عرب و از سازمان کنفرانس اسلامی شد. در این بیانیه، کمیتة مردمی روابط خارجی لیبی، حکومت عراق را به دلیل برقراری روابط دیپلماتیک با مصر، به تخطی مداوم از قطع نامه های اجلاس سران عرب و اتخاذ مواضعی خصمانه علیه خواسته های ملت های عرب و مسلمان متهم کرد. اقدام عراق به قطع روابط دیپلماتیک خود با لیبی، انعکاس گسترده ای در پی داشت و بسیاری از محافل دیپلماتیک، خبرگزاری ها و مطبوعات این اقدام عراق را با نتایج سفر آقای هاشمی به لیبی کاملاً مرتبط دانستند. خبرگزاری یوگسلاوی دربارة قطع روابط عراق با لیبی نوشت:

«آنچه که کاسة صبر عراق را لب ریز کرد، آشکارا دیدار اخیر "هاشمی رفسنجانی" رئیس مجلس ایران و امضای یک پیمان "وحدت استراتژیک" میان ایران و لیبی است. از سوی دیگر، رژیم عراق هم زمان با قطع روابط خود با لیبی - که یکی از اعضای جبهه پایداری است - به طور اصولی موافقت خود را با تشکیل یک کمیسیون مشترک به منظور همکاری با رژیم مصر که قرارداد کمپ دیوید را با اسرائیل به امضاء رسانده است، اعلام کرد.»

خبرگزاری فرانسه نیز از بغداد گزارش داد: «در بغداد رسماً اعلام شد سفرای کشورهای عربی مقیم بغداد جهت مطلع شدن از وسعت بیانیة مشترک ایران و لیبی مورخ ٢٢ ژوئن (اول تیرماه)، به وزارت امورخارجة عراق احضار شدند.... یک سخن گوی وزارت امورخارجه اعلام کرد که رؤسای هیئت های سیاسی عرب از محتوای این بیانیه به ویژه در مورد آنچه که به حمایت کامل لیبی از ایران در جنگ خلیج فارس و همچنین تشکیل یک کمیسیون سیاسی نظامی مشترک مربوط است، مطلع گشتند. سخن گوی مزبور همچنین اظهار داشت که رؤسای هیئت های دیپلماتیک عرب مأمور شدند که پیرامون موضوع مزبور پیام هایی از سوی "طارق عزیز" معاون نخست وزیر و وزیر خارجة عراق، به وزارت امورخارجة کشورشان تسلیم نمایند. ناظران در بغداد معتقدند که این اقدام آغاز یک حرکت دیپلماتیک از سوی عراق نزد کشورهای عرب اسلامی است که به منظور ایجاد یک اجتماع عرب در قبال پیمان