این که گفته می شود ریگان برای اولین بار از طریق سوریه به روش مسالمت آمیز دست می زند، نشان این واقعیت است که به رغم برخوردهای تهدیدآمیز روز گذشته ریگان، با عدم توفیق کشورهای اروپایی از جمله انگلیس و ایتالیا در میانجی گری، نوعی بن بست در ماجرای هواپیماربایی پیدا شده است. لاری اسپیکس دربارة مداخلة سوریه در امر آزادسازی گروگان ها گفت:

«حافظ اسد رئیس جمهوری سوریه، برای کمک به حل و فصل این مسئله اظهار تمایل کرده و در موقعیتی است که کمک وی می تواند مؤثر واقع شود.»[١]

از سوی دیگر، "نبیه بری" رهبر جنبش امل، امروز ضمن آزاد کردن یک گروگان بیمار امریکایی، پیشنهاد کرد بقیه گروگان ها را به یک سفارت خانة غربی در بیروت منتقل سازد و اگر چنانچه سفارت خانه های سوئیس، فرانسه و یا یک کشور غربی دیگر مورد قبول واقع نشود، ممکن است گروگان ها را به دمشق منتقل کند و در صورت عدم موافقت سوریه، می توان گروگان ها را به تهران انتقال داد. البته وی این پیشنهادها را به شرطی مطرح کرده که دولت میزبان تعهد کند هیچ یک از گروگان ها را تا زمانی که اسرائیل همة زندانیان را رها نساخته است، آزاد نکند.[٢]

پیشنهاد نبیه بری دایر بر انتقال گروگان ها به سفارت خانة یک کشور غربی و یا ...، با واکنش احتیاط آمیز کاخ سفید روبه رو شده به طوری که یکی از مشاوران ریگان ضمن رد هرگونه ارتباطی بین آزادی گروگان ها و زندانیان لبنانی در اسرائیل، دربارة این پیشنهاد نبیه بری گفت: «بایستی صبر کرد و منتظر نتیجه بود، چرا که اذهان اکنون متوجه سوریه و میانجی گری این کشور برای حل گروگان گیری است و ریگان رئیس جمهوری امریکا نیز طی چند پیام به حافظ اسد رئیس جمهور سوریه، از وی جهت آزادسازی گروگان ها کمک خواسته است.»[٣]

مجموع این اقدامات مبین این واقعیت است که امریکا در وهلة اول به دنبال روش مسالمت آمیز از طریق دیپلماسی و مذاکره با طرف های مخاصمه است و از سویی هم به دنبال فشار بر ربایندگان و حامیان آن ها می باشد تا در صورت شکست راه کار اول، بتواند از راه کار دوم - که در این زمینه هم تدابیری صورت گرفته است - به مقصد خود برسد. در همین ارتباط است که سفیر امریکا در لبنان با "امین جمیل" رئیس جمهوری این کشور، ملاقات کرده تا دربارة بحران گروگان گیری و اقدام های احتمالی امریکا دایر بر محاصرة لبنان در صورت شکست تلاش های دیپلماتیک ظرف چند روز آینده، گفت وگو کند.[٤]

حادثة هواپیماربایی واکنش خاصی در محافل سیاسی شوروی داشته است. این کشور از یک طرف مخالفت اصولی خود را با هرگونه هواپیماربایی اعلام کرده است و از سوی دیگر - در این مورد خاص - از هرگونه اظهار نظر مبنی بر محکوم کردن ربایندگان و نیز درخواست

[١] ٢٣. مأخذ ٩، ص آخر.

[٢] ٢٤. مأخذ ٩، ص آخر.

[٣] ٢٥. مأخذ ٩، ص آخر.

[٤] ٢٦. مأخذ ٩، ص آخر.