شود و با آتش خود، اقدامات دشمن جهت اجرای پاتک را خنثی سازد. به سبب عدم موفقیت لشکر٢٥ کربلا در رسیدن به کل اهداف خود در عملیات بدر (به عللی که در گزارش این عملیات آمده است)، این لشکر نتوانست آتش مؤثری روی جاده بریزد.

از سوی دیگر، عمده ترین هدف عملیات بدر، قطع جاده استراتژیک بصره - العماره بود که با ناکامی در این عملیات، هور و جاده همچنان اهمیت استراتژیک خود را در جنگ حفظ کرده بودند. رسیدن به این اهداف - که نیاز به زمان، آمادگی امکانات و ... ایجاد زمینه ای مطلوب برای انجام دادن عملیات مجدد داشت - در اوضاع آن زمان، مقدور نبود، لذا به عنوان اولین حرکت، حضور بیش تر در هور و هرچه نزدیک تر شدن به جاده بصره - العماره در دستور کار قرار گرفت. مؤثرترین اقدام و بهترین محور برای نزدیک تر شدن به مقصود، تصرف پاسگاه های ابوذکر و ابولیله دانسته شد که جاپای مناسبی جهت ادامه عملیات و نیز سکوی آتش جهت مسدود کردن جاده باشد. مضافاً این که خط پدافندی "ترابه" می بایست ترمیم می شد که اجرای عملیاتی در این منطقه می توانست علاوه بر نزدیک ساختن خط پدافندی به دجله و اجرای آتش روی جاده، خطی مستحکم و منظم و به هم پیوسته به وجود آورد. مأموریت اجرای این تدابیر به لشکر٢٥ کربلا سپرده شد که پس از عملیات بدر همچنان در منطقه باقی مانده بود.[١]

پس از ابلاغ مأموریت به این لشکر، کار شناسایی بی درنگ شروع شد و بی وقفه ادامه یافت. تیم های شناسایی به طور مرتب و موفق به شناسایی می رفتند تا این که اقدام جدیدی از دشمن این برنامه را دچار اختلال کرد؛ به این ترتیب که از ساعت٢١ به فاصله تقریبی ساعتی یک بار سلاح های سبک و نیمه سنگین دشمن به طور غیرمنتظره ای به اجرای آتش (بدون هدف) می پرداختند. با وضعیت جدید، نیروهای شناسایی موظف به استفاده از لباس غواصی شدند تا هنگام اجرای آتش دشمن، با استفاده از نی، زیر آب بروند و مأموریت خود را ادامه بدهند. در هر حال شناسایی ها پی گیرانه ادامه یافت تا جایی که برخی مأموریت های شناسایی هشت شبانه روز به طول انجامید.

در مجموع، شناسایی منطقه در حدود دو ماه به طول انجامید. در این مدت حوادث فراوانی رخ داد که به نقل از گزارش راوی مرکز در عملیات قدس٢، به برخی از آن ها اشاره می شود:

١- گم شدن در هور برای عناصر شناسایی (در اوایل کار) امر غیرمنتظره ای نبود؛ تنها شنا کردن و در صورت خستگی مفرط، خواباندن نی ها و استراحت روی آن ها بارها اتفاق افتاده بود. برادر بشارت - که بعداً شهید شد - از قبل از عملیات بدر به مرخصی نرفته بود؛ او مرتب داوطلبانه به شناسایی می رفت و رکورد شناسایی و رکورد گم شدن در هور و ماندن در آب را شکسته بود. وی حداقل ٤٠ مرتبه به مأموریت شناسایی رفته و بارها گم شده بود. یک بار بیش از ٦٥ ساعت (نزدیک به سه شبانه روز) در هور سرگردان شده و بالاخره شناکنان برگشته بود.[٢]

٢- در یکی از شب ها سه غواص با یک بلم به شناسایی رفتند. یک نفر در نقطه ای دور از آتش دشمن در لابه لای نی زار در بلم به انتظار ایستاد و دو غواص دیگر در آب به طرف پاسگاه ابوذکر حرکت کردند. آن ها پس از عبور از سه ردیف سیم خاردار، با مانع سیم خاردار حلقوی مواجه شدند. در فاصله کم تر از صدمتری دشمن ناگهان تیراندازی کور دشمن به اطراف و روی مرداب شروع شد. برادران به زیر آب رفتند اما پس از مدتی با تداوم رگبار دشمن یکی از برادران غواص هدف گلوله قرار گرفت و شهید شد و پیکر وی به سیم خاردار حلقوی گیر کرد. تلاش برادر دیگر برای عقب بردن وی به جایی نرسید لذا او را لابه لای نی زار مخفی کرد و با دست خود آب های خون آلود را پخش کرد و به بلم نزد برادر سوم بازگشت که به اتفاق به عقب برگشتند. فردای آن روز با امکانات بیش تر از قبیل سیم چین و طناب و غیره با یک نفر دیگر به آن محل رفتند. خوش بختانه دشمن در طول ١٤ ساعت متوجه آن برادر شهید نشده بود و برادران توانستند همرزم شهید خود را به عقب منتقل نمایند.[٣]

٣- یکی از غواص ها در یک شناسایی جهت نزدیک تر شدن به دشمن از بلم جدا شد. وی برای انجام دادن این مأموریت و سپس بازگشت به لشکر، ٥٤ ساعت شنا کرد. این برادر که کاملاً از پای درآمده بود

[١] ٦٢. مأخذ٣٦، صص١و٢.

[٢] ٦٣. مأخذ٣٦، ص١٢، "طوسی" معاون اطلاعات عملیات لشکر٢٥ کربلا در مصاحبه با راوی مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ.

[٣] ٦٤. مأخذ٣٦، صص١٢ و ١٣.