می شناسد؛ در آن سال بود که شاه ایران با دولت عراق معاهده ای در الجزایر به امضا رسانید که بر مبنای آن، دست از پشتیبانی از اکراد در جنگ علیه عراق برداشت و در برابر، شط العرب ]اروند رود[ را به زیر تسلط خود درآورد. نتیجة این معاهده آن شد که میان کردها تفرقه ایجاد شود، به این دلیل ادریس بارزانی شاه سابق ایران و رئیس جمهور عراق را دشمن خود می داند. ایران این نظر را موافق میل خود می بیند و به همین دلیل به او کمک می رساند.

بارزانی در کرج زندگی می کند و وقتی از او پرسیدم چرا مقیم جایی نزدیک تر به افراد خود نیست، جواب داد: من بارها از دولت ایران خواسته ام که اجازه بدهد در کردستان زندگی کنم اما با این تقاضا موافقت نکرده اند؛ حالا هم گاهی به کردستان می روم اما باید به این جا برگردم.»[١]

٤٥٦

"رابرت فیسک" خبرنگار معروف روزنامة تایمز لندن در خاورمیانه - که از ایران نیز گزارش های قابل توجهی ارسال کرده است - گزارشی از عراق فرستاده که در شمارة امروز این روزنامه آمده است و مطالب مهمی دارد؛ مطالبی که کم تر در رسانه های غربی بازگو می شود، از این رو قابل توجه است. موضوع های مهم این گزارش عبارت است از: تلفات سنگین عراق در جنگ های هور (خیبر و بدر)؛ سانسور و اختناق خبری حاکم در عراق؛ کارنامة سیاه دولت عراق در امر حقوق بشر؛ مهربانی حکومت ریگان با عراق بر اثر تنفر شدید امریکا از ایران؛ حمایت وسیع کشورهایی چون امریکا، شوروی، عربستان و کویت از عراق که برتری ایران را خنثی می کند؛ حمایت های زیر بنایی اقتصادی از عراق که ادامة جنگ را برای این کشور ممکن می سازد.

این گزارش نکاتی مفید و قابل استفاده دارد، از این رو با وجود تفصیل متن آن، در این جا آورده می شود:

«درست در کنارة بغداد، اثری تاریخی از بزرگ ترین اشتباه صدام حسین به چشم می خورد. این اثر، از هوا مانند سکوی پرتاب موشک به نظر می رسد و از زمین مانند یک حلزون بزرگ است. در گرمای بسیار شدید روز، وارد هوای خنک سردابة گنبدی می شوید که وسایل خنک کننده در آن در حال کار است. نوشته ای با حروف عربی طلایی رنگ می گوید که این جا جنگ جویان گم نام عراق، قهرمانان ملّت عرب، شهیدان قادسیة دوم در خواب هستند. در قسمت داخلی در راه رو نمایش، تعدادی جعبه های شیشه ای به چشم می خورد که روی آن نوشته شده است: "یونیفرم شهدا". در آن جا لباس جنگ سربازان وجود دارد. یونیفرم های سبز تیره ای که بعضی از آن ها آستین های شان را از دست داده اند و بعضی احتمالاً با اسلحه پاره شده اند. این جا تنها محل نمایش عمومی حقایق مرگ است که به واسطة این جنگ بسیاری از جوانان عراقی را به کام خود کشیده است. یادگار جدی دیگری در غرب بغداد، در

[١] ١٢. خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریة "گزارش های ویژه"، شمارة ٧٦ (١٤/٣/١٣٦٤)، صص ٣٥ و ٣٦، رادیو بی.بی.سی.، ١٣/٣/١٣٦٤.