٢- ادعا شده من از خبرنگار خواسته ام که مرا یک کرد ایرانی بنامد. اما در واقع گفته شد که ما با جمهوری اسلامی ایران به دلیل زمینة مشترک منافع متقابل علیه رژیم عراق، روابط دوستانه ای داریم.

٣- ما در حزب دموکراتیک کردستان عراق خواهان خودمختاری در چارچوب یک دولت ائتلافی دموکراتیک هستیم و نه خودمختاری در چارچوب یک جمهوری فدرال در عراق.

٤- در ارتباط با موضع گیری ما در قبال حزب دموکراتیک کردستان ایران به رهبری دکتر قاسملو، من تحریکات و خصومت های این حزب نسبت به خود را مورد تأکید قرار داده و بنابراین اعلام می کنم که موضع گیری ما نسبت به این حزب نمی تواند حالت مثبتی داشته باشد.

٥- در پایان در مورد دلیل اقامت خود در کرج اعلام می کنم که به خبرنگار شما گفته ام که بعد از توافق نامة ١٩٧٥ الجزایر، دولت شاه ایران ما را مجبور کرد به عنوان تبعیدی و برخلاف میل خود در این محل به سر بریم. لیکن پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ما اجازه داده شد به هر محلی که می خواهیم حرکت کنیم و اکنون برای ورود و خروج از این جا نیازی به گرفتن اجازه نداریم.»[١]

رابرت فیسک خبرنگار سرشناس روزنامة تایمز، متن مصاحبة خود با ادریس بارزانی در تاریخ ١٣/٣/١٣٦٤ را چنین نوشته است:

«بر دیوار اتاق نشیمن ادریس بارزانی تصویری بزرگ از پدر او و در کنار آن، عکس رنگی از آیت الله خمینی به چشم می خورد. اشارات این دو تصویر دقیق است، زیرا هر یک از دو تن به نوعی بر این مرد سایه می افکند.

بارزانی خود را اول کُرد و بعد ایرانی می شناسد؛ از ایران اسلحه و کمک دریافت می کند تا در آزاد کردن کردها از دست عراقی ها و ایجاد کردستانی آزاد، به کار برد؛ کاری که رقیب او عبدالرحمن قاسملو به عکس انجام می دهد و با دریافت کمک و اسلحه از عراق، بر ایجاد کردستانی آزاد در ایران تلاش می کند.

ادریس بارزانی بالصراحه می گوید که با کردستان ایران هیچ [کاری] ندارد و تلاشش تنها در جهت آزادی کردستان عراق است. بارزانی می افزاید: "ما حتی به کردهای ایران گفته ایم با مقامات ایرانی وارد مذاکرات صلح جویانه شوند و در برابر ایشان دست به اسلحه نبرند."

بارزانی نیز مانند بسیاری از پیروان خود، سال ١٩٧٥ را نقطة عطفی در مسائل کردها

[١] ١١. مأخذ ٧، صص ١٨ و ١٩، لندن - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١٠/٥/١٣٦٤.