عملیات در فاو - که اقدام محوری و اصلی سپاه را تشکیل می داد - در ٢٣/٢/١٣٦٤ در کنار چند منطقة دیگر به عنوان یک عملیات محدود در جلسات سپاه پیشنهاد شده بود که در ادامة مباحث مشخص شد یک عملیات گسترده خواهد ب-ود. پس از طی م-راحل تصویب ای-ن عملی-ات، سپ-اه از ١٥/٣/١٣٦٤ فعالیت خویش را به عنوان طراح و مجری آن آغاز کرد و در مقطع زمانی کتاب حاضر، پیش بردن مراحل مقدماتی و آماده سازی جنبه های مختلف عملیات را در دستور کار خود قرار داده بود.

طبق طرح، سپاه در اقدامات خود با دو مسئله ضروری، حیاتی و بسیار مهم روبه رو بود: اولین مسئله، حفاظت بود. ضرورت و اهمیت حفاظت، ناشی از این بود که موفقیت در عملیاتِ به شدت پیچیده و دشوار عبور از اروند و شکستن خطوط چندگانه و انهدام تجهیزات و نیروهای دشمن در شبه جزیرة فاو، تنها در صورت غافل گیری مطلق دشمن امکان پذیر می گردید. مسئله ضروری دیگری نیز وجود داشت: تعدادی از یگان های عملیاتی و پشتیبانی سپاه می بایست در منطقه استقرار می یافتند و نیز جهت آماده سازی زمین منطقه برای اجرای عملیات، اقدامات مهندسی وسیعی لازم بود از قبیل جاده سازی، تسطیح، شن ریزی، ترمیم و تعریض کانا ل ها و نهرهای منشعب از اروند؛ احداث پدها و سنگرها و مراکز توپخانه و دیگر اقدامات. اما این دو مسئله ضروری با هم دیگر در تضاد بودند و سپاه می بایست با تدابیری اقدامات آماده سازی را با رعایت اصول "حفاظتی" در اختفای کامل انجام می داد تا غافل گیری میسر می شد، ولی اختفا و استتار کامل غیرممکن بود از این رو، عملیات وسیع "فریب" و مشابه سازی حضور در مناطق دیگر، نقش تعیین کننده ای می یافت تا دشمن بر اساس مشاهدات و اطلاعات دریافتی خود، قادر به تفکیک مناطق نباشد و روی منطقة خاصی حساس نشود و منطقة عملیاتی اصلی را نتواند تشخیص بدهد.

به همة مسائل ذکرشده، فقدان توان کافی و محدودیت سازمان رزم و توسعه نیافتگی آن را باید افزود؛ موضوعی که پس از ناکامی در عملیات بدر، مورد توجه فرماندهان سپاه قرار گرفته و برای رفع آن اقداماتی هم شروع شده بود، اما معضل همچنان وجود داشت. بنابراین