اولین چیزی که در عراق انسان را تکان می دهد تصاویر صدام حسین است که در همه جا حضور دارد؛ هر جا که باشید، همیشه یک صدام حسین دارد به شما نگاه می کند! ... .

در مورد تلفات عراقی ها هیچ کس حرفی نمی زند؛ تلفات نیروهای عراقی به سرعت پنهان می شود، کشته ها فوراً دفن می شوند و برای ساکت کردن خانوادة آن ها بلافاصله با دادن یک ماشین، صدای آن ها را خاموش می کنند. مجروحین شبانه به بیمارستان ها منتقل می شوند و هیچ گاه در خیابان نمی توان معلولی را دید. این قانون جنگی است که هیچ کس نباید از کشته ها و مجروحین و معلولین حرف بزند، ولی کدام خانواده ای است که عزیزی را از دست نداده باشد؟ همه در خفا می گویند و در بیرون از منزل زیر نگاه صدام حسین هیچ کس جرأت حرف زدن به خصوص با خبرنگاران خارجی را در این مورد ندارد.

خبرنگاران باید همیشه از یک مدرسة مشخص و به خصوص دیدن کنند، سپس از اردوگاه اسرای ایرانی "رمادی" دیدار شد که در آن به طور نمایشی سعی شده است که شرایط را مطلوب و انسانی جلوه بدهند و می بایست با یک اسیر ایرانی مشخص در دفتر اردوگاه و در حضور عراقی ها مصاحبه کند و خبرنگار اظهار داشت مصاحبه ای که در این شرایط انجام شود، چه ارزشی دارد؟»[١]

همچنین روزنامة سوئیسی "ریویو آوفارین افیرز" بخش دیگری از این سفرنامه را به نقل از خبرنگاران سوئیسی آورده است:

«نخستین چیزی که یک بازدیدکننده از عراق را تکان می دهد، کیش شخصیت است که محور آن را صدام حسین رئیس کشور، رهبر، رئیس شورای انقلاب و یگانه حزب موجود در کشور، مارشال و فرمانده کل قوای نیروهای مسلح، تشکیل می دهد.

همه روزه تصاویری در صفحات اول روزنامه هایی که همة آن ها توسط دولت منتشر می شود، به چشم می خورد. عکس رنگی وی که حداقل سه برابر اندازة معمولی است، الزاماً در مدخل کلیة روستاها و شهرها و اماکن دیده می شود. در برنامه های رادیویی دولت در هر ساعت٣٠ تا ٥٠ بار نام صدام حسین برده می شود. بسیاری از عراقی ها تصاویر وی را بر در ورودی خانه های شان می آویزند و با این اقدام امنیت خود و خانوادة خود را تضمین می کنند. به ندرت اتفاق می افتد که نام وی در شعارهایی که در مدرسه، پاسگاه های پلیس، دفاتر حزب، سربازخانه و سایر ساختمان های دولتی دیده می شود، به چشم نخورد.

مبلغان کشور مکرراً از جنگ با ایران به نام "قادسیة صدام" یاد می کنند.

صدام حسین قصری بزرگ در جزیره ای واقع در غرب رودخانة دجله در جنوب پایتخت ساخته است. این مجتمع مانند حصار کاملاً محافظت شده است. یک ناظر خارجی اظهار داشته است عراقی هایی که با اتومبیل از این مسیر عبور می کنند، صرفاً با این فکر که اگر به ناگهان اتومبیل آن ها از کار بیفتد، چه اتفاقی رخ خواهد داد، پشتشان می لرزد! در آن طرف

[١] ٣٥. روزنامة جمهوری اسلامی، ٣/٤/١٣٦٤.