محدود کردن فعالیت روزنامه هاست، در حالی که در کشور ما برعکس، قوة مجریه داوطلب این است که روزنامه ها آزادانه فعالیت کنند و نقد کنند. ما اعتقاد داریم در روزنامه ها نیروهای انقلابی حضور دارند و طبیعی است که از روی دل سوزی می نویسند، تذکر می دهند و در جایی هم که پیشرفتی هست، آن را منعکس می کنند. همچنین آن اظهار نظر من نشان می دهد که آن مسائلی که منجر به توقیف روزنامة صبح آزادگان شده، ارتباطی با مسئله دولت نداشته است. البته ممکن است اختلاف سلیقه ای منجر به این مسئله شده باشد، به اضافة اشکالات قضائی که گرفته اند. تا آن جایی که من اطلاع دارم تلاش هایی صورت گرفته تا این مسئله حل شود.

در ضمن باید این را در نظر گرفت که وقتی به قوة قضائیه شکایتی می شود، این قوه مجبور است این پرونده ها را به جریان بیندازد و آن را به نتایجی برساند؛ قوة قضائیه در این مسیر حرکت کرده، منتهی واقعیت هایی که مربوط به رسانه های گروهی در کشور ما می شود، می تواند مسبب این باشد که قوة قضائیه با این مسئله قاطع تر و سریع تر برخورد کند که روزنامه های ما با دل گرمی و پشت گرمی بیش تری کار خود را دنبال کنند.»

خبرنگار اطلاعات: «آیا فکر نمی کنید مشکل روزنامة صبح آزادگان و شاید بعضی دیگر از رسانه های گروهی در این گونه موارد بیش تر ناشی از آن باشد که هنوز پس از گذشت چند سال از پیروزی انقلاب جایگاه مطبوعات در نظام جمهوری اسلامی تعیین نشده و آن نیز به دلیل نبود یک قانون مدون مطبوعات باشد؟»

نخست وزیر: «حرف شما را قبول دارم، به این معنی که قانون یک مقداری از کار را حل می کند ولی حلال همة کارها و مشکلات نیست. به اعتقاد من، روزنامه ها خود در تعیین و تثبیت جایگاه خود در نظام، نقش دارند.»

خبرنگار اطلاعات: «اما وجود سلیقه های مختلف در جامعه باعث می شود که روزنامه ها نتوانند نظر کلیة این سلیقه ها را جلب کنند و یا بهتر است بگویم این کار عملاً انجام پذیر نیست، ولی اگر قانون مطبوعات وجود داشته باشد، حداقل این قانون پشتوانة محکمی برای ادامة کار مطبوعات بر پایه معیار قانونی است.»

نخست وزیر: «من همیشه در صحبت هایم به این مسئله اشاره کرده ام که کسی که در رسانه های گروهی فعالیت می کند، مجبور به گزینش است؛ گزینش یک نوع طرف داری است. شما حتی خبرهای عادی را که می خواهید درج کنید، با انبوهی از خبرها روبه رو هستید که اگر بخواهید همة آن ها را درج کنید، روزنامة دویست الی سیصد صفحه ای باید منتشر کنید، ولی شما از انبوه این خبرها گزینش به عمل می آورید و خود گزینش، یک نوع انتخاب و طرف داری است، برای همین، تصور این که روزنامه و روزنامه نگار بی طرف باشد، غیرواقع بینانه است. ما باید در وهلة اول این را از ذهن خود بیرون کنیم که یک روزنامه نگار