روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٢٣٩ - روزشمار جنگ سه شنبه /٤ تیر ١٣٦٤ /٦ شوال ١٤٠٥ /٢٥ ژوئن ١٩٨٥
در هر سطحی که ممکن است و می گوییم مثلاً مذاکرات الجزایر و آزادی آن، نمی گوییم ملاقات بین صدام و آقای خامنه ای. بلکه این جا دو ملت وجود دارند و در آرزوی صلح هستند و ممکن است قبل از سقوط و بعد از سقوط صدام بنشینند و با هم صحبت کنند. من نمی گویم چه کسی ولی می گویم دو ملت. من سعی می کنم تعادلی بین موقعیت اروپا و شما برقرار کنم.»[١]
١٢١
در یک میهمانی "دیپلماتیک"، سفیر هند به سفیر جمهوری اسلامی ایران گفت: «هم اکنون دربارة مسئله جنگ با دیگر همکاران صحبت می کردیم و نظر همگی این است که ما به عمق جنایت آگاهیم لیکن ایران موضعی در قبال جنگ اتخاذ کرده (سرنگونی صدام) که قابل قبول هیچ یک از کشورهای دنیا نیست و درست است که صدام چهرة انسانی خود را در جهان از دست داده ولیکن هیچ کشوری نمی تواند از سقوط حکومت قانونی کشور دیگری پشتیبانی کند.
در این سه سال (پس از آزادی خرمشهر) شما با هوس سرنگونی صدام، او را قوی تر و خودتان را ضعیف تر کرده اید. به طور کلی هرگاه شعار سرنگونی حکومتی داده شود، حامیان آن حکومت به پشتیبانی آن بیش تر ترغیب می شوند.»
همچنین سفیر ترکیه به همتای ایرانی خود گفت: «شما زیاد پا روی دم امریکا می گذارید، این به ضرر شماست چون عراق منتظر استفاده است. او خواهان موشک های دوربرد از شرق و غرب است و شدیداً فعالیت می کند. همچنین وقتی که ایران اعلام کرد که روشی ابداع کرده که از نفوذ عراق به عمق خاک خود جلوگیری خواهد کرد، عراق حملات بیش تری به تهران و سایر شهرها نمود و در عمل ادعای ایران را بی اعتبار کرد. [آن گاه خندید و افزود] شما هم مثل ترک ها اول حرف می زنید بعد عمل می کنید و این در جنگ فرصت را از شما می گیرد.»[٢]
١٢٢
معاون وزیر خارجة ژاپن گفت: «هم اکنون بدهی های عراق به شرکت های ژاپنی به تعویق افتاده است و با توجه به این که این شرکت ها از سرمایه گذاری در عراق به شدت پرهیز دارند و فقط در پژوهش های ساختمانی به عنوان مجری عمل می کنند، با این حال مطالبات بسیاری از این شرکت ها پرداخت نشده که علت آن، بدی وضع اقتصادی عراق می باشد.»[٣]
١٢٣
به گزارش خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی: «هنگام دیدار وزیر بهداری به همراه استاندار باختران از یکی از اردوگاه های جنگ زدگان باختران، ساکنان این اردوگاه کمبودها و نارسایی های خود را مطرح کردند و خواهان بهبود وضع نان، خدمات پزشکی و درمانی و وسیلة رفت و آمد شدند. یک بانوی خانه دار در حالی که مقداری نان لواش را به فرماندار
[١] ٣٦. مأخذ ٨، ص ٢.
[٢] ٣٧. مأخذ ٨، ص ص ٤ و ٥.
[٣] ٣٨. مأخذ ٨، ص ٤.