- ما از حمله به غیرنظامیان و مناطق مسکونی و کاربرد اسلحه شیمیایی و حمله به کشتی های تجارتی و تهدید خطوط هوایی به شدت متنفریم ولی در صورت اقدام دشمن، به ناچار در حد بازداشتن طرف مقابل به مقابله به مثل اقدام می کنیم و از دولت ها و مجامع بین المللی انتظار داریم که با وارد کردن فشار لازم مانع این گونه شرارت های صدام شوند و با سکوت و احیاناً تمجیدهای نابه جا، متخلف را تشویق ننمایند.[١]

٦٤

روزنامه "اطلاعات" امروز مصاحبه ای از آقای "غلامحسین جمی" نمایندة امام و امام جمعه آبادان، درج کرده است. وی در مصاحبه با خبرنگار اعزامی این روزنامه به آبادان، نقش اعراب خوزستان در جنگ تحمیلی را - که تاکنون کم تر بدان پرداخته شده - بازگو کرده است. آقای جمی از ابتدای جنگ تاکنون آبادان را که زیر شدیدترین و سنگین ترین تهاجمات هوایی، موشکی، شیمیایی، ... و توپخانه ای دشمن قرار داشته، ترک نکرده و زندگی جنگی او و خانواده اش موجب شگفتی خبرنگاران اعزامی شده است. آثار جنگ در جای جای منزل سادة وی نقش بسته، امّا در کنار رزمندگان به مثابه الگویی از یک روحانی مبارز، ایستاده است.

در گزارش آمده است:

«حوالی ظهر روز سه شنبه هفتم خرداد ١٣٦٤ به دیدار حجت الاسلام غلامحسین جمی نمایندة امام و امام جمعه می رویم. در یک دقیقه ای که جلو در ورودی به انتظار ایستاده ایم، زخم ٣٢ ترکش خمپاره و گلولة توپ را برسطح آهنی در ورودی شمارش می کنیم و همچنان حیرت زده به گوشه و کنار سطح در چشم دوخته ایم که برادری ما را به درون راهنمایی می کند.

عمق خطری که هر لحظه جان حجت الاسلام جمی و همراهان ایشان را تهدید می کند، در جای جای منزل، خیابان و پیاده روِ مقابل خانه به وضوح آشکار است و این فضای آسیب دیده و آسیب پذیر، به سختی انسان را تکان می دهد. عرق ریزان وارد اتاق ساده و محقری می شویم که حاج آقا حضور دارند و اولین جمله ای که بر لب می آورند، معذرت خواهی از قطع برق و گرمای بیش از حد است و این که در چنین شرایطی پذیرای ما شده اند! از چنین خانه و چنین شخصیت والامقامی است که بسیار بسیار رزمندگان مستقر در جبهه های جنوب، نیرو

و نشاط می گیرند و حتی در همین شرایط برای رفع اشکالات فقهی خود به ایشان رجوع می کنند و ما شاهد بودیم که رزمندگان مستقر در خرمشهر نیز تلفنی دربارة اشکالات شرعی و فقهی از ایشان راهنمایی می خواستند.»

از جمله محورهای این مصاحبه، بررسی وضع مردم عرب خوزستان بود. امام جمعه آبادان در این باره گفت:

«قبل از انقلاب یک حالتی برای مردم عرب و عجم خوزستان به وجود آورده بودند که آن ها تصور کنند تفاوتی بین آن ها وجود دارد و هر کدام با چشم حقارت به دیگری نگاه

[١] ١٣. مأخذ ٦، ص ٣.