به شهر نبوده است. بطری های نوشابه که از قفسه های مغازه به پایین افتاده و در هم شکسته است لباس های مان را خیس می کند و گل و لای از داخل مغازه به داخل جوی کنار جاریست ... با مشورت با خبرنگار و ساکنان محل، چون احتمال می دهند که حمله مجددی صورت بگیرد، ناچار به ترک فوری شهر می شویم در حالی که هنوز دیدن محوطه بمباران شده به علت تاریکی هوای ناشی از انفجار بمب ها و گرد و خاک شدید، میسر نیست و مقدار زیادی آجر و خاک و وسایل مردم سطح خیابان ها را پوشانده است. حجت الاسلام جمی - که خانه اش را باید زیارت گاه شهر آبادان بنامیم و خود نیز توفیق زیارتش را یافته ایم - از آغاز جنگ تا امروز در چنین شرایطی زندگی می کند. گفته می شود که پنج سال است علاوه بر روزهای عملیات، در ساعات مختلف روز به طور وقفه ناپذیر انفجار یک گلوله توپ یا خمپاره یا کاتیوشا، بخشی از شهر را ویران می کند. ...»[١]

٦٥

انعکاس وسیع ماجرای ربوده شدن هواپیمای خطوط هوایی امریکا (تی.دبلیو.ای.) در رسانه ها همچنان ادامه دارد و در برخی تحلیل های منتشر شده، این حادثه با گروگان گیری سال ١٩٨٠ در ایران (ماجرای لانه جاسوسی) مقایسه شده است؛ به عنوان مثال روزنامه امریکایی "نیویورک تایمز" با اشاره به این که مقا م های رسمی دولت ریگان اعلام کرده اند که امیدوارند ماجرای هواپیماربایی اخیر به یک ماجرای گروگان گیری طولانی مانند بحران ایران (لانه جاسوسی امریکا) تبدیل نشود، نوشته است:

«یک مقام رسمی کاخ سفید گفت که تفاوت هایی میان دو بحران دیده می شود و تفاوت عمده این است: انجام خواسته ایرانیان که شامل بازگرداندن شاه می شد، غیرممکن بوده و حال آن که موارد درخواست اخیر هواپیماربایان مبنی بر آزاد ساختن ٧٠٠ زندانی شیعه، چندان مشکل نمی باشد...»

این روزنامه افزوده است: «عامل دیگری که مقامات رسمی را نگران ساخته، این است که دولت ریگان مدت ها در رابطه با چگونگی برخورد با تروریست، ادعاها نموده ولی در عمل، بازمانده است. علاوه بر ریگان، جورج شولتز وزیر امور خارجه امریکا و رابرت مک فارلین مشاور امنیت ملی امریکا قول دادند، در صورتی که اتفاقی برای گروگان ها بیفتد، عکس العمل قاطعی از امریکا نشان داده خواهد شد. ولی تاکنون هیچ اقدام تلافی جویانه علیه حملات تروریستی که علیه امریکا صورت گرفته، به وقوع نپیوسته است.»

به اعتقاد مفسر این روزنامه، مشکل کنونی همانند ماجرای اشغال لانه جاسوسی امریکا در تهران، یافتن کسی است که بتوان با وی مذاکره نمود: «در بحران گروگان گیری ایران، امریکا به سراغ میانه روها و نخست وزیر وقت "بازرگان" و "یزدی" رفت به امید آن که آن ها به افراطیون که سفارت را در کنترل داشتند، دستور آزادسازی سفارت را بدهند اما در ظرف

[١] ١٤. مأخذ ٨، ص ٢٠.