ابتدایی ترین طرحی که در منطقه مطرح شد، گرفتن ارتفاعات حصاروست، گوشینه، حسن بیگ، روبانوک، سراسپندار، سرهاجری، سربله و سرهویز بود. این طرح عمدتاً به دلیل کمبود نیرو، نداشتن عقبه، پایین بودن کیفیت رزمی، تغییر مدیریت منطقه و ... منتفی شد و طرح جدیدی که نسبت به طرح اول محدودتر بود، ارائه گردید. در این طرح، "لشکر٢٣ نوهد" در شمال (سلسله ارتفاعات سراسپندار) و تیپ ویژه شهدا (سپاه) در جنوب منطقة عملیاتی ارتفاعات (گوشینه) عمل می کرد، لشکر٧٧ نیز در احتیاط تیپ ویژة شهدا بود. عملیات در یک مرحله انجام می شد. این طرح در تاریخ ٥/٤/١٣٦٤ به یگان ها ابلاغ شده بود.

طرح بعدی جایگزین در تاریخ ٢٠/٤/١٣٦٤ (سه روز قبل از عملیات) به یگان ها ابلاغ شد که شامل دو مرحله بود: لشکر٢٣ در شمال منطقه در هر دو مرحله وارد عمل می شد و لشکر٧٧ در جنوب منطقة عملیاتی در مرحلة اول عمل می کرد و تیپ ویژه، مرحلة دوم را انجام می داد.

یکی از ویژگی ها در این منطقه، نبودن خط تماس بین خودی و دشمن بود که نزدیکی به دشمن و ضربه زدن به او را مشکل کرده و درصد تلاش پشتیبانی را بالا برده بود، لذا می بایست ٤٨ ساعت قبل از عملیات، ارتفاعات خالی سراسپندار، زیربیرکم، بربزین، سربله و گوشینه به تصرف در می آمد و جاده های خودی به جاده های دشمن وصل می گردید.

این طرح که تصرف حسن بیگ (ارتفاع سرکوب منطقه و متصل به ارتفاع گوشینه و یکی از محورهای اصلی عملیات) را در برنامه خود نداشت، از طرف فرماندهان سپاه و ارتش مورد اشکال قرار گرفت. صرف تمام توان یگان ها در هجوم اول، عدم توان ادامة عملیات، عدم توان پاسخ گویی به پاتک دشمن (در حالی که با توجه به خصوصیات منطقه بدون حسن بیگ، با فشار دشمن آسیب عقبه و محاصرة نیروی عمدة تک ور، ما را تهدید خواهد کرد) و نیز عدم آمادگی یگان ها و قرارگاه هم از اشکالات عمدة مطرح شده، بود.[٢] چنان که در متن آمده است، روز قبل از تاریخ تعیین شده برای شروع عملیات نیز مجدداً طرح مانور تغییر کرد و هدف محوری و اصلی عملیات به تنها یگان سپاهی موجود در سازمان رزم عملیات، سپرده شد.

[١] ٢٦. مأخذ١، صص٢٣ تا ٢٧.

[٢] ٢٧. مأخذ ٢، صص٤٠ تا ٤١.