اما در عمل توجهی به این گونه نظرها نمی شد و مراحل مقدماتی آمادگی، هرچند به شکلی ناقص، طی می شد. در آستانة عملیات نیز مجدداً ابراز نگرانی فرماندهان سپاه، البته با رعایت جوانب لازم، وجود داشت، مثلاً وجود نوعی هشیاری در دشمن درخصوص تحرکات نیروهای خودی، موضوع نامة به کلی سری فرمانده قرارگاه حمزه، در تاریخ ٢١/٤/١٣٦٤ بود که در آن دربارة اقدامات پدافندی دشمن، آمده بود: «دشمن حدود هشت تیپ به منطقه آورده است و مرتب مناطق حساس را بمباران می کند و کلیة مناطق حساس را توسط نیروهای بومی کمین گذاشته است.»

به رغم نظر انتقادی سپاه، به نیرویی که از این نهاد برای کمک به اجرای این عملیات در اختیار نیروی زمینی ارت-ش ق-رارگرفت-ه بود، به تدریج مأموریت اصلی و محوری داده شد،[١] به طوری که در ٢١/٤/١٣٦٤ (٤٨ ساعت مانده به آغاز عملیات) با توجه به این مأموریت جدید، تغییراتی در طرح مانور عملیات داده شد. بر اساس آخرین طرح، قرار بود تیپ١ لشکر٧٧ با دو گردان یکی جهت اشغال سربله و دیگری به منظور تصرف گوشینه و بعد الحاق در یک نقطه، وارد عمل شود. تیپ ویژة شهدا (از سپاه) نیز در احتیاط تیپ١ لشکر٧٧ [ارتش] بود و می بایست منتظر ادامة تک از طرف گوشینه در مرحلة بعد باشد، اما چون تیپ از گوشینه شناسایی کافی نداشت، تصمیم نهایی این شد که قرارگاه حمزة٢ (تیپ ویژة شهدا) در مرحلة اول با یک گردان تک کند و پس از اشتغال ارتفاع گوشینه، در مرحلة دوم نیز جهت ادامة تک آماده شود. اما مأموریت قرارگاه حمزة ٣ (تیپ١ لشکر٧٧): در مرحلة اول با یک گردان ارتفاعات سربله را می بایست تصرف می کرد و با گردان دیگر پس از این که حمزة ٢ (تیپ ویژة شهدا) ارتفاع گوشینه را تصرف کرد، تثبیت این ارتفاع را به عهده می گرفت.

به رغم اظهارات کاوه که گفت: «ما آماده نیستیم، قرار نبود ما گوشینه را بگیریم؛ ما باید در مرحلة دوم وارد عمل شویم.» این تصمیم اتخاذ گردید و "صیادشیرازی" فرمانده نیروی زمینی ارتش، تأکید کرد که به هر حال در زمان مشخص شده یعنی ساعت٢٢:٣٠ روز ٢٣/٤/١٣٦٤ عملیات شروع خواهد شد و مأموریت تیپ ویژه نیز قطعی است.

[١] علاوه بر این مرحله (قادر١) که تصرف گوشینه بر عهدة تیپ ویژة شهدا (سپاه) قرار داده شد، در مرحلة دوم (قادر٢) نیز مأموریت تصرف سرهویز و سربله (تنها هدف هایی که باید تصرف و اشتغال می شد) بر عهدة "تیپ قدس" سپاه قرار داده شد.