می تواند بینندة بی طرفی باشد. از طرف دیگر، ما اعتقاد داریم که روزنامه نگار در کشور ما بر مکتب تکیه دارد، خود مکتب هم نحوة گزینش را نشان می دهد، یعنی انسان را از بی طرفی خلاص می کند. تمامی این ها می تواند باعث شود که روزنامه نگار ما کاملاً احساس کند که طرف دار راهی است و معیارهایی هم در کارش مطرح است و بر اساس آن معیارها به قضایا نگاه می کند، منتهی طرح یک مسئله در جامعه همیشه با مشکلاتی برخورد می کند و هر کاری یک سختی دارد؛ سختی یک کار فنی، در حل مسائل فنی آن است و سختی کار روزنامه نگاری هم در برخورد این نقطه نظرها با همین موانع اجتماعی است که به طور طبیعی وجود دارد؛ یعنی اگر ما تصور کنیم که در جامعه موانع و سختی وجود ندارد، اشتباه می کنیم. روزنامه نگاران با افکار عمومی سروکار دارند، با نیروهای مختلف سیاسی اجتماعی سروکار دارند، با گرایش های مختلف سروکار دارند، بعضی از این گرایش ها هم سو با نقطه نظرهای روزنامه نگار است و بعضی از آن ها به عکس؛ همة این ها خبر و زندگی روزانة یک روزنامه نگار است.

نکته دیگر این که بر پایة پذیرش این واقعیت، روزنامه نگاران باید سعی کنند جایگاه روزنامه را در نظام ما روشن کنند؛ برای مثال در حال حاضر روزنامه ها اقدام به انعکاس گزارش های خوب اقتصادی - اجتماعی می کنند، کم کم در جامعة ما این مسئله تثبیت می شود؛ یا بعضی اوقات روزنامه ها در مورد مسائل مهم سیاسی جهان و کشور مقالاتی چاپ می کنند؛ مردم این فعل و انفعالات مطبوعاتی را به طور جدی دنبال می کنند، هر قدر حجم این گزارش ها زیادتر شود و عمق آن بیش تر شود، جایگاه روزنامه ها در نظام ما تثبیت شده تر و احتمال آسیب پذیری آن ها نیز کم تر خواهد بود، چرا که خودشان را به عنوان یک مجموعة نافع برای جامعه تثبیت می کنند و دیگر به سادگی نمی توان دست به ترکیب آن ها زد. منتهی در رابطه با جریانات سیاسی روزمره که واکنش هایی را می تواند بر علیه روزنامه ها ایجاد کند، روزنامه نگارها باید معمولاً با ظرافت بیش تری کار کنند، این مربوط به کشور ما هم نیست، همة کشورها با این مسائل روبه رو هستند.

یکی از هنرها که در رسانه ها باید آموخت، این است که حرف را به نحوی بزند که بیش تر به نفع نظام مورد اعتقادش باشد و کم تر آسیب به جامعه برساند و در عین حال، حالت ارشادی را داشته باشد و این چیزی است که روزنامه نگار آن را بیش تر از همه می فهمد؛ یعنی می داند که باید به گونه ای مسائل را مطرح کند که بعدها علیه خود او به کار گرفته نشود.

به جاست که در این جا یکی از شگفتی های رهبری امام را مطرح کنیم و آن این که امام به رغم این که نسبت به امثال ما ارتباط کم تری با رسانه های گروهی دارند، نسبت به نوع برنامه های رسانه های گروهی و توجه به آن ها حساسیت بیش تری داشته و دارند؛ این حساسیت از اول انقلاب وجود داشت و آن هم بیش از همة مسئولین کشور.»[١]

[١] ٩. روزنامة اطلاعات، ١٨/٤/١٣٦٤، ص٢.