آمار (جنگ نفت کش ها) در خلیج فارس متضاد است: استفاده از موشک های پیشرفته، قربانیان زیادی نداشته و عملاً هیچ نفت خام را بر سطح آب ها جاری نساخته است. مضافاً افزایش تشنج در این منطقه که مشهور به تأمین کنندة نفت غرب است، تأثیر کمی بر بازار داشته و حتی به صاحبان کشتی ها امکان داده است که منافع سریعی به چنگ آورند. تعداد حملات را نمی توان با دقت تعیین کرد؛ عراق تأکید می کند از سپتامبر ١٩٨٠ -١٣٥٩- از آغاز جنگ با ایران، به ٢٠٠ کشتی تجاری در شمال شرقی خلیج[فارس] در اطراف ترمینال ایرانی جزیرة خارک صدمه وارد آورده است؛ بیمة " لویدز" لندن به نوبة خود تعداد کشتی های صدمه دیده توسط دو کشور از مه ١٩٨١-١٣٦٠- تا کنون را ١٤٣ فروند تخمین می زند، ولی این آمار دقیق نیست.

جنگ نفت کش ها به مفهوم واقعی آن در اوایل سال ١٩٨٤ آغاز شد، زمانی که عراق برای خفه کردن اقتصاد ایران و کاهش مساعی جنگ آن، محاصرة دریایی خود را تشدید کرد. تهران بلافاصله حمله به نفت کش هایی که از بنادر کشورهای عرب خلیج متحد عراق مانند عربستان سعودی و کویت بارگیری می کردند، به مقابله برخاست.

آمار این سری حمله های طولانی قریب به پنجاه نفت کش صدمه دیده از اواخر آوریل ١٩٨٤ می باشد. کشتی های دیگری نیز هدف اصابت موشک های " اگزوسه" عراقی یا راکت های ایرانی قرار گرفته اند.

اگر طرف داران محیط زیست نگران انفجار نفت کش ها بر اثر موشک ها و پخش شدن صدها هزار تن نفت خام بر روی دریا هستند، در عوض کارشناسان، این موضوع را کوچک می شمارند؛ آن ها می گویند که یک نفت کش مدرن صدمة زیادی از بمب نمی بیند زیرا مخزن آن ها به دقت تقسیم بندی شده است. و تاکنون حق با آن ها بوده است، تنها نفت کش "نتونیا" درفوریه گذشته در آب فرو رفت و چند هزار لیتر نفت از مخزن آن نشت کرد؛ محیط زیست هرگز به طور جدی مورد تهدید قرار نگرفته است.

می توان تصور کرد که حمله به کشتی ها به سود دو کارگاه اصلی تعمیر کشتی ها در منطقه بوده است: یکی در دوبی (امارات متحده عربی) و دیگری در بحرین. ولی در واقع چنین نیست، زیرا در مقابل چهار و یا پنج میلیون دلار که برای تعمیر نفت کش های غول پیکر لازم است، صاحبان کشتی ها اغلب ترجیح می دهند که آنها را به جایگاه اجناس اوراقی بفرستند. حداقل چهار سوپر نفت کش مورد حمله قرار گرفته به اوراقی ها فروخته

[١] ١٦. مأخذ٧، صص ٣٣ و ٣٤، رادیو بی.بی.سی.، ٢٠/٤/١٣٦٤.