تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٤ - شرح آيات

برتر است ذات احديت از هر تشبيه و تصورى. او ملكى است كه مالك هر چيزى است و بر هر چيزى تسلط دارد. او حق است و جز او باطل.

براى آن كه به علم قرآن دست يابيم بايد تسليم شويم و هر چه بيشتر از منبع وحى بهره گيريم بدون هيچ شتابى.

وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى‌ إِلَيْكَ وَحْيُهُ‌ و پيش از آن كه وحى به پايان رسد در خواندن قرآن شتاب مكن.»/ ٢٣٩ در تفسير على بن ابراهيم در تفسير اين آيه آمده است كه چون قرآن بر پيامبر نازل مى‌شد پيش از اتمام نزول وحى رسول اللَّه به خواندن مبادرت مى‌فرمود. خداوند او را خطاب مى‌كند كه «در خواندن قرآن شتاب مكن». شايد شدت علاقه و محبت آن حضرت به وحى او را به چنين كارى وادار مى‌كرد. خداى تعالى او را از اين عمل نهى مى‌فرمايد. هر علتى كه داشته باشد عجله كارى نكوهيده است به چند دليل.

١- زيرا مؤمن شايسته است كه تسليم مطلق باشد در برابر پروردگارش تا خداوند بر علم او بيفزايد و عجله در وحى هر چند به سبب كمال شوق باشد مانع كمال تسليم مى‌شود و در نتيجه سبب ازدياد علم نمى‌شود.

٢- مهم اين است كه قرآن با دقت و تدبر خوانده شود تا معانى آن دريافته گردد. زيرا تنها از طريق تأنى و تدبر است كه ما به معنى قرآن پى مى‌بريم.

پس اگر كسى بخواهد قرآن را فقط به منظور قرائت بخواند بدون اين كه در معانى آن تدبر كند عملش مطلوب نخواهد بود.

وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً و بگو: اى پروردگار من؟ به علم من بيفزاى.» مراد اين است كه پس از تسليم، خواستار افزون شدن علم باشيم كسى كه به آنچه آموخته است غره شود و نخواهد كه بر آن افزوده شود، خدا نيز بر علم او نخواهد افزود.

بنگريد كه چه‌سان خداى تعالى از پيامبرش مى‌خواهد كه خواستار افزونى علم خود باشد. در حديث مأثور از عايشه روايت شده كه رسول اللَّه (ص) مى‌فرمود