تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٨ - جزاى استهزاء

راه بوده است.

ثانيا: شعله‌هاى سركش آتش سبب حيرت‌زدگى شود. به عبارت ديگر از ديدن آن عقل و خرد خود را از دست مى‌دهند.

فَلا يَسْتَطِيعُونَ رَدَّها وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ‌ و از عهده بازگرداندن آن برنيايند و مهلتشان ندهند،» زيرا نمى‌توانند عذاب را از خود دفع كنند و بيش از آنچه در زندگى دنيا آنان را مهلت داده بودند مهلت ندهند حتى به قدر لحظه‌اى ..

/ ٣١٨ [٤١] وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ‌ پيامبرانى را كه پيش از تو بودند نيز به مسخره گرفته بودند.» امتهاى پيشين رسولان را مسخره مى‌كردند. زيرا اين رسولانى كه مورد استهزاء واقع مى‌شدند مى‌خواستند كه زندگى آلوده به هوى و هوس آنها را دگرگون كنند و اين علاوه بر عذاب جسمانى براى كافران عذاب روحى هم بود.

ولى اين سؤال پيش مى‌آيد كه آيا رسالتهاى الهى ذاتا عذاب است؟ آيا اين رسالتها سبب فروافتادن معاندان در جهنم مى‌شود؟

مسلما، نه. رسالتهاى الهى بيان كننده حقايق هستند و چون كسى آنها را مورد استهزاء قرار دهد حقيقت را به استهزاء گرفته است. وقتى مى‌گوييم اين غذا را مخور زيرا ميكرب در آن هست، اين عبارت بيانگر حقيقتى است. هنگامى كه كسى مخالفت كند و از آن طعام بخورد ميكرب كه همان حقيقت و واقعيت است او را بيمار مى‌كند.

قرآن كريم براى اين معنى تعبيرى دقيق دارد و مى‌گويد

فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ‌ ولى عذابى كه مسخره‌اش مى‌كردند بر سر مسخره كنندگان فرود آيد.» قرآن در اين آيه چون بسيارى از آيات ديگر سوره انبياء فراوان سخن از لهو و بازيچه و استهزاء و سخريه به ميان مى‌آورد، چرا؟

سبب اين است كه در اين سوره سخن به گرد مسئوليت مى‌چرخد و اين‌