تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٢ - رهنمودهايى از آيات

رشته نخست: نعمتهاى مادى است. مانند نمو جسم و تكامل عقل و وجود ضرورى‌ترين ضروريات زندگى.

رشته دوم: نعمتهاى معنوى است، مانند سلامت قلب عدم وجود نقص در هيچ يك از نيازهاى روحى يا در احساس انسان در برابر ديگران و سلامت او از عقده‌هاى نفسانى.

از اين آيات برمى‌آيد كه موسى پيش از آن كه به مقام نبوت رسد از نعم مادى و معنوى برخوردار شده بود. خداى تعالى موسى را از/ ١٥٧ قتل حتمى رهانيد.

فرعون پسران بنى اسراييل را مى‌كشت و دخترانشان را زنده مى‌گذاشت. وقتى مشاهده كرد كه اگر اين راه در پيش گيرد نسل بنى اسراييل منقطع مى‌شود قرار بر اين نهاد كه يك سال آنها را بكشد و يك سال زنده گذارد. موسى در سالى به دنيا آمد كه سال كشتار بود ولى خداوند او را از كشتن نجات داد. موسى بار ديگر با مرگ روياروى شد، آن هم وقتى بود كه يكى از قبطيان را كشت و به مدين گريخت. در آن سالهايى كه در مدين مى‌زيست براى نبوت آمادگى يافت.

همان طور كه موسى با يك سلسله خطرها رو به رو شد همچنين هر انسانى هم با خطرهايى رو به رو مى‌شود كه نزديك است به مرگ او منجر شود ولى به رحمت و فضل خداوندى از آن خطرها رهايى مى‌يابد. اندكى از مردم هستند كه در ايامى كه بزرگ مى‌شوند، حوادث ايام كودكى را به ياد داشته باشند. در اينجا موسى از ايام كودكى‌اش ياد مى‌كند جلادان فرعون به كشتنش تيغ آهخته بودند ولى خداوند نجاتش داد. ما نيز بايد از چنان روزهايى در زندگى خود ياد نماييم، تا قدر نعمتهاى خدا را بشناسيم.

آن گاه خداى تعالى به ذكر رشته دوم از نعمتها مى‌پردازد. كه محبت او را در دل اطرافيان افكند تا موسى پرورش يابد بدون هيچ عقده و نقصى و بدين گونه مستعد پذيرش نعمت هدايت شود. ولى اكنون اين سؤال پيش مى‌آيد كه آيا اين نعمت نعمتى خاصه بود؟ يعنى تنها ويژه او بود؟ پاسخ اين است كه هرگز. هر يك از ما از سوى پدر و مادر خود مهربانيها و دلسوزيها ديده‌ايم. و همچنين مورد احترام و