تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٣ - شرح آيات

از مضمون آيه معلوم مى‌شود كه آن كه چنين مى‌گويد از كافران نيست، بلكه از كسانى است كه آيات خدا را فراموش كرده است. از اين رو در سبب نابينايى خويش حيران مى‌شود و مى‌پرسد كه «پروردگارا چرا مرا نابينا محشور نمودى» و مى‌افزايد «و حال آن كه من بينا بودم». چنين كسى اگر كافر مى‌بود هرگز چنين ادعايى نمى‌كرد. خداى تعالى نيز وقتى كه به او پاسخ مى‌دهد تأكيد مى‌كند كه تو آيات خدا را فراموش نموده‌اى و نمى‌گويد كه به آيات ما ايمان نياورده‌اى. در حديث نيز آمده است كه كسانى در قيامت نابينا محشور مى‌شوند كه ولايت الهيه را ترك كرده‌اند يا حج واجب را به جا نياورده‌اند. ابو بصير روايت مى‌كند كه از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود كه «هر كس بميرد در حالت صحت و توانگرى و حج به جاى نياورده باشد از زمره كسانى است كه خداى تعالى مى‌فرمايد كه «او را نابينا محشور مى‌كنيم». ابو بصير مى‌گويد كه من گفتم: سبحان اللَّه، نابينا؟

حضرت فرمودند آرى خدا او را از راه حق نابينا مى‌سازد». [١٩] چون شخص گمگشته از خداى خود سبب نابينايى‌اش را پرسد او را چنين جواب آيد

/ ٢٥٢ [١٢٦] قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى‌ گويد هم چنان كه تو آيات ما را فراموش كردى و امروز خود فراموش گشته‌اى.» يعنى تو را مهمل رها كردم، هم چنان كه چيزى را از ياد ببرند. از اين آيه معلوم مى‌شود كه مسئله انسان مهمل گذاشتن اوست تعاليم رسالت الهيه را، به سبب عدم جديت (عزم) در آنها. علاج اين آفت همانا ذكر خداوند است در نمازهاى پنجگانه و به جاى آوردن اعمال صالحه. نماز سبب مى‌شود كه انسان همواره به ياد خدا باشد و به اوامر و نواهى او توجه داشته باشد و اين امر سبب رستگارى او در دنيا و آخرت مى‌شود.

[١٢٧] چه چيز سبب مى‌شود كه انسان به آيات خدا ايمان نياورد. آن هم‌