تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٠ - شرح آيات

دريافته‌اى كه در اعماق وجودت جاى گرفته است.

خداى تعالى اين امر را كه «اين زمين را بندگان صالح من به ميراث خواهند برد» بلاغ ناميده است. زيرا انسان وقتى نفس خود را از رسوبهاى عقده‌ها و عقايد فاسد صافى كرد و از خواب غفلتش بيدار نمود مستعد پذيرش اين حقيقت مى‌شود كه صالحان وارث سراسر زمين هستند.

/ ٣٨٧ چگونه؟

زيرا زندگى بر اساس صلاح بنا شده به بر اساس فساد. اگر عالم وجود فاسد باشد ويران مى‌گردد و از ميان مى‌رود.

سپس مى‌پرسيم كه انسان صالح كيست؟

انسان صالح كسى است كه بر وفق سنتهاى الهى گام برمى‌دارد پس بايد حركت او هماهنگ حركت كَون باشد و بناچار روزى از روزها با او برخورد خواهد كرد. اما انسان فاسد بر وفق سنتهاى الهى گام برنمى‌دارد و طبيعى است از مسير كَون جدا مى‌افتد و ميان آنها گودالى عظيم پديد مى‌آيد كه با گذشت زمان وسيعتر مى‌گردد. كسى كه مطابق برنامه‌هاى حق حركت مى‌كند بايد با كَون برخورد كند اما آن كه بر وفق هواهاى خود حركت مى‌كند يا او و بال كَون خواهد شد و در او فساد خواهد كرد يا كَون وبال او مى‌شود و هلاكش مى‌كند.

سنّتهاى الهى چه بخواهيم يا نه جريان مى‌يابد و هر كه با آن همسويى دارد با اين سنّتها همرسگاهى مى‌يابد، و حال آن كه اگر كسى خلاف جريان آن شنا كند به پايان مى‌رسد و عنوان اين سنّتها همان صلاح است و هستى بر صلاح بنا شده است و بندگان صالح خدا همان كسانى هستند كه زمين را به ارث مى‌برند، زيرا سنتهاى الهى را در زمين به جريان مى‌اندازند.

وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ‌ ما در زبور- پس از تورات- نوشته‌ايم كه اين زمين را بندگان صالح من به ميراث خواهند برد.» مقصود از زبور و «ذكر» در آيه چيست؟ و چرا خداى تعالى آن دو را